The circle is complete…

Yep, het is alweer zover. Lex & Leonie gaan bijna naar huis. Onze 5 weken zitten er zo ongeveer op en dit is ons laatste bericht vanuit Nieuw Zeeland.

Zo, dat was het vrolijke nieuws… nu eerst wat ellende van de afgelopen dagen  . Wat is er gebeurd sinds Dunedin? Nouhou… we hebben in Dunedin maar gelijk de treinreis voor de TranzAlpine geboekt. Een prachtige treinrit van Christchurch naar Greymouth. Dwars door de alpen. Maar straks meer daarover. Vanuit Dunedin zijn we eerst naar het Otago schiereiland geweest. Erg leuk! We hadden wat excursies geregeld, maar voordat we daaraan begonnen zijn we ‘even’ bij het Larnach kasteel langs geweest. Erg mooi was dat! Vooral in de tuinen hebben we lang rond gelopen. En je hebt er prachtig uitzicht over de baai die tussen het schiereiland en het vasteland ligt.

De eerste excursie was een boottocht om – vooral – naar albatrossen te kijken. Op Otago schijnt namelijk de enige albatrossenkolonie ter wereld te zijn die zich op het vasteland nestelt. Letterlijk en figuurlijk… . Maarrrrr….. helaas. We hebben welgeteld 1 albatros in een flits over zien vliegen. En dat was het. Natuurlijk verder ook wel andere vogels gezien en ook nog wat zeehonden. Allemaal best aardig… maar we kwamen natuurlijk voor die alba’s! Er was te weinig wind volgens de gids. Albatrossen zijn geen ‘fladdervogels’, maar ze zweven vooral. Maken dus veel gebruiik van wind en thermiek en meer van die aerodynamische onzin. Hadden ze maar niet zo gigantisch groot moeten zijn… suffe vogels… . Maar goed, we waren dus wat teleurgesteld terug gekomen van die excursie. Daarna gingen we pinguins kijken. En dan heb ik het dus niet over die ‘standaard-gevallen’ die je altijd in documentaires ziet. Neenee… wij gingen kijken naar de yellow-eyed penguin!!! Feit: het is de enige niet-sociale pinguin ter wereld en daardoor ook vrij kwetsbaar. Haahaaaaaa!!!! Hadden we toch weer iets geleerd!!!! Is onze reis toch nog ERGENS goed voor geweest…

Goed, deze excursie was dus WEL leuk! Erg veel pinguins zien lopen en ze zien er toch altijd weer bijzonder grappig uit. Toch wel sneu… wordt je bedreigd en dan nemen mensen je nog steeds niet serieus!

Nadat we Dunedin en Otago een beetje hadden verkend zijn we doorgereden richting Christchurch. Maar niet voordat we eerst nog even het binnenland in waren gereden. Lake Tekapo, here we come!!! Dit is een prachtig meer dat vooral bekend is vanwege het kerkje dat er bijstaat… EN…. het standbeeld van Friday. Friday??? Ja, Friday. De wereldberoemde herdershond die vanwege een uitzonderlijke prestatie tot standbeeld is verheven en nu voor eeuwig over dat meer moet kijken. Ik zal hier verder niets over vertellen. Voor de mensen die hier meer over willen weten verwijs ik naar www.google.nl.

Christchurch!!! Eindelijk! We zijn in het bruisende hart van het Zuidereiland!!! En inderdaad, het is een leuke stad waar best wat te doen is. We wilden hier eigenlijk overnachten, maar de reis vanuit Lake Tekapo verliep zo voorspoedig (lees: Lex ragde de camper weer eens veel te hard over het asfalt…, dat we Christchurch maar hebben gelaten voor wat het was. We hebben er wat excursies geboekt voor in Kaikoura en zijn dezelfde dag doorgereden naar laatstgenoemde plaats. Want….

In Kaikoura kun je: 1) MET DOLFIJNEN ZWEMMEN!!!! 2) WALVISSEN KIJKEN!!!!!!!!!!

En wat gebeurde er??? Geen ene moer…. We hadden wel heel netjes nog plaatsen geregeld voor die twee excursies, maar het weer zat niet mee. Wat betekende dat we vaker dan ons lief was… heen en weer hebben gependeld tussen Kaikoura en Christchruch. Oftewel: eerst dus naar Kaikoura. Daar overnacht en de volgende middag zouden we met dolfijnen gaan zwemmen. Dat ging dus niet door (te harde wind). Toen maar een ‘dagje’ Christchurch gedaan. Eind van de middag weer terug naar Kaikoura, want de volgende ochtend (7:15 uur) zouden we walvissen gaan kijken. Nu was het weer – wat ons betreft – goed opgeklaard. Het zonnetje was er zelfs bij komen kijken. Maar nee… ze vonden het NOG niet goed genoeg!!!! Nog steeds een te ruige oceaan! What the F*CK!!!! Volkomen teneergeslagen besloten we dan maar naar Hanmer Springs te rijden. En dat was onze redding!!!! Haaahaaaaaa!!!! Fuck you walvissen!!!! Schijt aan de dolfijnen!!!! Wij zijn lekker in thermische baden gaan hangen en dobberen!!!!! The joke is on you!!! Stupid Mofo’s!!!!!!!

Zo, dat moest er even uit. Maar zonder gekheid: we hebben een superleuke middag gehad in de Hanmer Springs! Een aanrader! Ik ben er – in de paar uur die we daar hebben doorgebracht – zelfs verbrand!!! Goed, tijd om weer door te rijden. Naar…. jawel, Christchurch! Daar waren we immers nog niet geweest….

De volgende dag zouden we namelijk met de TranzAlpine naar Greymouth (aan de westkust) rijden. En weer terug. Het is één van ’s werelds mooiste treinritten. En dat klopt. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik het me natuurlijk weer eens veeeeeeeel te spectaculair had ingebeeld van te voren. Dus, nee… je rijdt niet onder watervallen door die van honderden meters hoog naar beneden komen donderen. Je rijdt niet over treinbruggen heen die ravijnen overwinnen waar je in je ergste dromen nog niet aan zou willen denken. De bergen in Nieuw Zeeland zijn geen 10 kilometer hoog…. Maar als je dat even aan de kant schuift hou je een prachtige treinreis dwars door het berggebied van het Zuidereiland over. We hebben aardig wat videobandjes volgeschoten…

En toen weer terug in Christchurch. Tijdens de treinreis heeft Leonie nog even snel gebeld met een dolfijnenzwem-excursie die vanuit Akaroa (ligt op een schiereiland bij Christchurch) vertrekt. En zowaar… daar hadden ze nog plaats! Maar de enige excursie die we nog konden doen (de camper moest natuurlijk de volgende dag – vandaag dus – worden ingeleverd) was die van 8:30 uur. Dussss….. toen we in Christchurch aankwamen zijn we direct doorgereden naar Akaroa. En jawel!!!!! We hebben vanochtend met dolfijnen gezwommen!!! Nou ja… Lex heeft gezwommen. Leonie vond het allemaal wel best en heeft gekeken (lees: gefilmd) vanuit de boot. En eigenlijk was dat de beste keus, bleek achteraf. Want het water in de baai bij Akaroa is niet echt helder. Je ziet niet meer dan anderhalve meter ver. Wat er op neerkomt dat je continu dolfijnen om je heen hebt zwemmen, maar ze steeds niet (of te laat) ziet. Behoorlijk frusti voor de zwemmers. Maar wel weer erg grappig voor Leonie. Die heeft zich kostelijk vermaakt!!! Hahahaha!!!! Ach… ik ben blij dat ik wat bij heb kunnen dragen aan het videomateriaal.

Ik heb wel wat dolfijnen gezien hoor, dus het was een leuke trip. Maar als het zicht net zo goed was geweest als in Tauranga (zwemmen met zeehonden), dan was het nog veel mooier geweest. Grootste nadeel was overigens dat mijn duikbril steeds vol liep met water. Waardoor ik dus niet zo lang onder water kon kijken. Maar voor mij waren de leukste momenten die waarop we stukjes met de boot gingen varen en de dolfijnen met ons meezwommen en zo af en toe ook uit het water sprongen! Super! Voor de liefhebbers: het waren Hector dolfijnen. De kleinste dolfijnensoort die er is en alleen in Nieuw Zeeland voorkomt. Ik geloof dat ze iets van 1.40 meter lang zijn. Geen grote jongens dus, maar wel prachtige beestjes!

En nu zitten we in ons hotel en gaan zo de koffers maar eens inpakken. Wordt nog een leuke klus, want we hebben inmiddels zo veel extra materiaal dat het allemaal niet echt meer past. We moeten dus wat kunstgrepen gaan uitvoeren om het allemaal mee te krijgen!

Maar het komt allemaal wel goed. Morgen hebben we nog een dag om in Christchurch rond te kijken en ’s avonds gaan we met het vliegtuig richting Auckland. En dan door naar Hong Kong en daarna direct naar Schiphol!!!! Waar we zondagmiddag om 16:40 (of zoiets… aankomen. Dus we zien u allen snel weer! En dan eens niet via internet… dat beloven we!

Groetjes!

2 reacties 27 oktober, 2006

Abel Tasman & beyond….

Hallo lieve mensen ,

Het duurde even voor er weer een berichtje kwam, maar dat kwam omdat er aan de westkust nu niet zoveel “grote” plaatsen liggen met internetcafé’s enzo. Nu zitten we in Queenstown, dus internet genoeg hier! Oké even een update…wat hebben we allemaal gezien en gedaan??

De overtocht naar Picton verliep prima, mooi uitzicht op de Marlborough Sounds, veel wind maar ook veel zon! Daarna doorgereden naar Nelson, erg leuk plaatsje, lekker geluncht en geshopt: vlakbij Nelson in Richmond is een gallery te vinden waar ze prachtig glaswerk van Hoglund verkopen….en tentoonstellen Was artistiek natuurlijk erg verantwoord haha!

Maar we waren vooral erg nieuwsgierig naar het Abel Tasman Park omdat iedereen er zo enthousiast over was…dus onze camper in Motueka “geparkeerd” en gekeken naar onze opties. Eertse dag lekker relaxed gedaan, beetje rondgereden, Split Apple Rock bekeken en de eerste kilometer (jaja wel zwaar hè) van het park gewandeld….De volgende dag wilden we iets actiever doen, dus we besloten te gaan zeekayakken vanuit Kaiteriteri met (hoe logisch) Kaiteriteri kayaks. Uiteraard namen we de “Royal with cheese” optie, oftewel 5 (!) uur kayakken. Vooral omdat ik (Leonie) nog nooit gekayakt had en omdat Lex slechts tweemaal eerder op rustig water gekayakt had, leek ons dit de meest logische keuze ….Goed……nou we kunnen tot 1 conclusie komen: kayakken is niet ons sterkste punt…..maar zelfs na deze barre, maar wel erg mooie, tocht zijn we nog bij elkaar dus dat zegt ook wel wat !

Helaas moesten de reizigers weer door! Leonie met enorme spierpijn in haar polsen (weird maar waar) en Lex zonder spierpijn (tja die twee keer extra oefenen doen ’t em hè). Op naar Greymouth…Onderweg zijn we nog gestopt bij de zeehondenkolonie in de buurt van Westport: echt erg leuk om te zien! Natuurlijk was het wel “baggerweer” met vooral veel regen (na overigens twee prachtige dagen vol zon in het Tasman Park!). De zeehonden maalden niks om de regen in ieder geval, die lagen lekker op de rotsen…

Het hoogtepunt van deze dag waren toch echt wel de Pancake Rocks met de blowholes! Echt vreemde rotsformaties en je kreeg spontaan zin in een warme pannenkoek met kaas en stroop met warme choco ofzo… (zeker gezien het weer haha). Ook de blowholes waren fenomenaal. Lex zei nog een beetje blasé: “weer een blowhole…daar heb ik er inmiddels wel genoeg van gezien”, maar deze bleken toch van een ander formaat ! Erg spectaculair om te filmen!

In Hokitika nog even naar jade gekeken, nooit geweten dat je bijvoorbeeld ook zwarte jade hebt!, en weer verder naar Gletsjerland! We kwamen rond de middag aan in Franz Josef en hebben nog op de valreep een wandeltocht voor diezelfde middag kunnen regelen (helihike was helaas niet mogelijk vanwege het weer). FF snel lunchen, omkleden etc. in 30 minuten en daarna kregen we allemaal spullen uitgereikt voor de tocht. Het liep allemaal een beetje rommelig en was nog best druk voor een “off-season” periode en op een dag met snertweer (helaas regende het weer….), maar uiteindelijk hadden we allemaal een regenjack+broek, enorme wandelschoenen met thermosokken, handschoenen en een muts….

Na een korte bustocht en een wandeling van een klein uur stonden we aan de voet van de gletsjer…Leonie kreeg behoorlijk de zenuwen en vroeg zich serieus af waarom ze dit ook alweer ging doen, maar ja “no way back”….Dus sjouwden we onszelf een ladder op en daar gingen we achter de gids aan. Boven de ladder begon het ijs en dat was echt megaglad! We moesten ook al snel ijzers onder onze schoenen binden met van die spikes zodat we niet weg zouden glijden. De bedoeling was dat je je voeten lekker stevig neer zou zetten zodat je meer grip had en niet heel voorzichtig rond ging lopen….

De tocht naar boven was behoorlijk steil, de Franz Josef is ook een stuk steiler dan de Fox (jaja alweer erg goed uitgekozen ), maar het verliep soepeltjes. Er waren treden in de gletsjer gemaakt en bij de moeilijkste of gevaarlijkste stukken was er een touw aan de gletsjer vastgemaakt waar je je aan moest vasthouden. Helaas begon het wel steeds harder en harder te regenen….echt afzien dus….Gelukkig stopten we om de zoveel tijd even, meestal omdat er weer wat ijs “bijgewerkt” moest worden door de gids, zodat ik (Leonie) even op adem kon komen, want die treden waren ook wel erg steil! Maar boven op de gletsjer (ok niet helemaal bovenop ), was het uitzicht wel erg mooi! De barre tocht naar beneden moesten we alleen nog “even” doen…Lex was natuurlijk zo galant om mij even te helpen bij wat erg grote treden, maar eigenlijk ging het gewoon weer erg soepel (je moet hier mijn verbaasde uitdrukking even bij denken). Dus we waren in “een poep en een scheet” weer beneden! Helemaal doorweekt, maar toch stiekem wel een beetje trots dat we dit weer even hadden gedaan….

De volgende morgen waren we zelfs nog blijer want toen leek het echt of al het hemelwater in 1 keer naar beneden kwam: dat was echt geen doen geweest! We waren eigenlijk wel toe aan een beetje blauwe lucht…doorrijden tot we iets van blauwe lucht zouden zien, leek wel een goed idee….In Wanaka was het zover! ’s Middags heerlijk gepuzzeld in Puzzling World: errug grappig! Daarna lekker overnacht met schapen en lammetjes achter ons (errug grappig als je in je camper ligt en opeens een klagelijk “behhhhhh” vlakbij hoort) (en nee dat was Lex niet…. Helemaal uitgerust zijn we vandaag naar Queenstown gereden, waar we net een “overnight cruise” hebben geboekt naar de Doubtful Sound met een prachtige weersvoorspelling…Nou hecht ik normaal gesproken niet al teveel waarde aan weersvoorspellingen, maar nu hoop ik stiekem dat ze het bij het rechte eind hebben…We zijn benieuwd….

Luitjes….tot in ehm…Dunedin ofzo verwachten we !

Leonie & Lex

12 reacties 16 oktober, 2006


Categorieën

Woordenwolk

Links

Archief

Overig

Feeds