Efeze en Hotel California

Nog voordat de hanen begonnen te kraaien, zoals iedere ochtend, zat ik al aan m’n ontbijt. Een aardbeienyoghurt dit keer. En terwijl ik langzaam m’n zuivel naar binnen lepelde, zag ik de zon uit de zee opkomen, mooi glanzend en donkergeel. De zonsopkomst gaat hier net zo snel als de zonsondergang alsof de zon een statement wil maken: het is of dag of nacht, hoezo ‘schemering’ ?

Vandaag was de dag van het zevende wereldwonder Efeze in Turkije. Het advies was om hoofdbedekking te dragen, want in heel Efeze was geen schaduw te vinden. Alle bomen waren gekapt nadat men bemerkt had dat de boomwortels de eeuwenoude opgegraven stad beschadigden. Nu ben ik natuurlijk wel zo ijdel om er een beetje oke uit te willen zien. Van zo’n pet gaat m’n haar plat zitten, met zo’n dameshoed met slappe rand zie ik er net zo uit als Beatrix en met een hip sjaaltje bescherm ik m’n hoofd niet genoeg, da’s zo’n ‘net-niet’ oplossing. Dus Leonie ging voor stoer: helemaal in Indiana Jones stijl. Paste ook wel bij het doel van de dag. Lex ging voor functioneel en koos voor de pet.

Bij de halte stond een andere Nederlandse familie te wachten die gingen shoppen in Kusadasi. Verder stond er nog een Nederlands stel waarvan het meisje iets weg had van kabouter Plop. Zij had namelijk wel gekozen voor de halfslachtige zakdoekoplossing, maar de wind blies het puntje van haar zakdoek steeds omhoog zodat het leek alsof ze een puntmuts ophad. We zagen de bus aankomen, maar die stopte 50 meter verder. Het Nederlandse stel rende er heen, bang om de bus te missen denk ik, maar de familie en wij bleven rustig staan wachten tot de bus doorhad dat hij ons ook nog moest oppikken. Rennen met dit weer is sowieso geen goed idee. En uiteraard doen we hier alles wel even ‘ siga-siga’. De bus reed ons naar de haven in Samosstad waar het compleet onduidelijk was wat de bedoeling was, geheel volgens gebruikelijke chaotische Griekse stijl natuurlijk. Een beetje mopperend gingen we maar achter wat toeristen staan en zowaar: we bleken ineens in een soort van rij voor de paspoortcontrole te staan. Paspoortcontrole ja, want we verlieten Griekse bodem. We zaten op het bovendek heerlijk te genieten en de overtocht duurde ongeveer 1,5 uur.

Na de overtocht was het even zoeken naar de bus die ons naar Efeze zou brengen, want Turken blijken net zo chaotisch als Grieken. Uiteindelijk gevonden en in de bus vertelde Serpil, onze reisleidster/gids van de dag dat onze chauffeur Mehmet heet en dat dat een vaak voorkomende naam in Turkije is. Goh. Na deze compleet overbodige informatie reden we langs een soort Turkse Efteling en Serpil vertelde op volume 20 wat meer over de stad Efeze. We werden bijna doof omdat we recht onder de speaker zaten, maar excursies doen is afzien wisten we als ervaren rotten.

We waren onderweg naar het ‘derde Efeze’, er waren namelijk twee eerdere Efezes geweest, maar de stad werd verplaatst naarmate de haven dichtslibte. Verder scheen er nog wat onduidelijkheid te bestaan over wie de eerste stad Efeze nu gesticht had: de Amazones, de Hittiten of een ander volk, maar dat mocht de pret niet drukken. Serpil leidde ons met haar oranje parapluutje langs het prachtige theater, het badhuis met sanitaire voorzieningen, het bordeel, de prachtige bibliotheek (dat eigenlijk een soort mausoleum was) en uiteraard door de mensenmassa’s, want het was loeidruk. We zaten ons te verbazen dat de Turken blijkbaar wel de moeite hadden genomen om alle bomen te kappen wegens mogelijke beschadigingen, maar wel dagelijks honderden mensen toelieten die overal opklommen en aanzaten. Tja. Uiteraard hebben we ontelbare foto’s genomen en kregen we en passant nog wat leuke weetjes te horen. Bijvoorbeeld dat het symbool van Nike bedacht is naar aanleiding van een plooi in de jurk van de godin Nike. In ieder geval: het was er prachtig, maar mocht je er zelf heengaan, probeer dan zo vroeg mogelijk te gaan, dat is zowel hittetechnisch als mensenmassatechnisch een stuk prettiger.

Na een korte lunchstop in de Turkse Hema, tenminste zo bleef Serpil het maar noemen (ik vind de Nederlandse Hema een stuk gezelliger trouwens), ging de tocht door naar een ‘lederfabriek’. Het onvermijdelijke commerciele gedeelte van de tour. We werden binnengelaten in een aparte ruimte waar de enthousiaste gastheer vertelde over de superioriteit van zijn kalfsleder, hoe dun het was, hoe je het moest schoonmaken (met babyshampoo of vaseline voor de huisvrouwen onder ons). Vervolgens werd er voor onze ogen een modeshow opgevoerd met de nieuwste modellen waar we onder het genot van een appelthee naar konden kijken. Het klapstuk was dat twee Nederlanders uit het publiek gehaald werden om mee te lopen op de catwalk. Je kent dat wel: zo’n moment dat je extra diep in je stoel wegkruipt om maar niet uitverkoren te worden… Tot mijn verbazing deden de gekozen Nederlanders nog leuk mee ook. Nou hartstikke leuk zo’n modeshow zou je denken.

Maar de modeshow bleek eigenlijk een dekmantel te zijn voor het werkelijke doel: ons allemaal een leren jas aansmeren. We werden een nieuwe zaal ingeleid met allemaal leren jassen en voordat we het wisten waren we omringd door Turkse verkopers die ons heel vriendelijk, maar vooral gladjes te woord stonden en voor ons wel even het ideale model uit de rekken zouden halen. Ondanks tegenwerpingen: ‘ik hou niet van leer’, ‘ik heb genoeg jassen’ en ‘ik heb geen geld’, waren ze niet van ons af te slaan. Een beetje in het nauw gedreven zochten we naar een uitgang. Ik voelde me een beetje zoals de onfortuinlijke gast in ‘Hotel California’: ‘you can check-in any time you like, but you can never leave’….. Gelukkig zag Lex in zijn ooghoek de deur waardoor we naar binnen waren geloodst en zo snel als we konden, zonder iemand aan te kijken, liepen naar buiten. Toch een kleine zucht van verlichting bij het zien van de blauwe lucht. Serpil was niet zo blij met ons. Wij waren even niet zo blij met Serpil.

Het laatste uur konden we in Kusadasi doorbrengen om te shoppen. Tja…we waren even klaar met shoppen zoals jullie zullen begrijpen.. Ook hier, in de bazaar, wilde men van geen ‘nee’ weten. Dus snel foto’s gemaakt van de cruiseschepen die in de haven lagen en van een Nederlandse ‘Friet van Piet’ (je hebt ze ook overal) en toen maar weer richting douane en boot, de Samos Star. Turkije lijkt inderdaad veel op Griekenland. Aan de oppervlakte. Maar als je de moeite neemt iets verder te kijken dan de yoghurt en de baklava dan zie je wel degelijk verschillen. Kusadasi was onze plek niet echt. En ondanks dat we op de terugweg niet konden zitten en de paspoortcontrole in Griekenland weer merkwaardig en bijna amateuristisch verliep, waren we blij weer voet op Griekse kust te zetten. Enne grappig detail: alle teksten die we in Efeze gezien hadden, waren in het Grieks… dat heb je met wereldwonderen he

1 reactie 29 augustus, 2009

Samos: oftewel de vakantie van de vergeten spullen

De zwoele ‘Meltemi’ wind deed het gordijn van het appartment bollen. Op het gordijn waren allerlei zeilschepen afgebeeld, maar dit ‘marine’ thema was verder niet doorgevoerd. Het appartement was eenvoudig maar toereikend ingericht. Zoals de meeste Griekse appartementen slechts voorzien van twee keiharde bedden, 1 klein bureautje met spiegel en een typische Griekse houten stoel met dito harde zitting. Op de muur een ingelijste foto van een roos in een vaas. Tot zover de romantiek. Op het kleine balkonnetje, met zeezicht!, stonden twee plastic stoelen en een plastic tafel met een gebloemd plastic zeiltje. Makkelijk af te nemen als je knoeit. Het geheel straalde geen allure uit, maar toch voelde het als pure luxe. Gewoon op je balkon zitten, op je plastic stoeltje en dan uitkijken over de korenbloemblauwe zee. Poseidon had er zin in vandaag want hij toverde prachtige golven tevoorschijn waar de aanwezige windsurfers dankbaar gebruik van maakten. Liet je je blik naar rechts glijden dan had je uitzicht op de baai met daarachter verborgen ontelbare cafeetjes en restaurantjes.

De reis was goed begonnen. Halverwege de taxirit bemerkten we dat we Lex’ rijbewijs waren vergeten en Leonie’s telefoon. Dus rechtsomkeert gemaakt, Elly wakker gebeld en een nieuwe poging gewaagd. Vlak voor de paspoortcontrole op Schiphol, de point of no return, vroeg Lex ineens ‘ zeg heb jij ook het voucher van het hotel..en de retourtickets gepakt..’ Tja. Freud zou misschien gedacht hebben dat we onbewust gewoon niet terug wilden komen, maar echt handig was ‘ t niet natuurlijk. Dus Elly weer uit bed gebeld en arme Leo die de volgende dag moest werken moest ons in allerijl komen redden. Leonie kreeg bijna de slappe lach van de hele toestand maar Lex kon er nog niet helemaal om lachen. De vlucht verliep verder voorspoedig en wat ook wel grappig was dat we in het toestel kennissen tegenkwamen van Leonie’s oma, Aad en Tineke, die ook toevallig naar Samos gingen.

Aangekomen in appartmenten Dimitra (waarbij Leonie toch even aan paps moest denken ) bleek al snel hoe vermoeid we waren, want de eerste siesta geheel slapend doorgebracht. ‘ s Middags naar het centrum van Kokkari gewandeld dat op ongeveer 15 minuten lopen ligt. Het is geen grote stad, maar wel groot genoeg om van alle gemakken voorzien te zijn voor de hedendaagse toerist. Na enig zoeken alles gevonden wat we nodig hebben: n bakkertje voor de ‘ broodnodige’ tiropites en bougatsas, een supermarkt voor liters water, een pinautomaat en een hoop winkeltjes. Na de eilandintroductie door Jori, lekker wat boodschappen gedaan, want we bleken wel meer vergeten te hebben deze vakantie … ‘ s Avonds te moe om weer naar het centrum te lopen dus gewoon gegeten bij restaurant ‘Marina’ aan de overkant van het appartement en het was heeeerlijk… keftedes met een krokant korstje, knapperig frisse komkommers, dolmades met een vleugje citroen… n glas ouzo om het af te leren… het leven is goed. Ola einai kala.

4 reacties 25 augustus, 2009

Mexico

Na een lange vlucht van 10 uur zijn we in Mexico aanbeland. De vlucht zelf viel redelijk mee, we hadden minder ruimte verwacht, maar het lukte met onze korte benen prima. Enige minpuntje was de Limburgse familie achter ons die een stel onopgevoede kinderen met zich mee had genomen…ach ja herfstvakantie in het zuiden daar hadden we geen rekening mee gehouden! Op het vliegveld aangekomen verliep alles redelijk soepel, natuurlijk de gebruikelijke rijen en er moest betaald worden bij de toiletten: net Nederland nietwaar? Buitengekomen was het erg warm en je werd letterlijk overspoeld door Mexicanen die je een taxi, hotel etc. aanboden allemaal voor de beste prijs natuurlijk… Eerlijk gezegd was ik wel een beetje opgelucht dat we een georganiseerde reis geboekt hadden en dus ´gewoon´ een transfer hadden. Lex heeft nog een beetje gekletst met de chauffeur voor zover dat ging, maar uiteindelijk zette de chauffeur de radio maar aan: ons Spaans reikt niet veel verder dan ´si´, ´no´ en ´gracias´ en zijn Engels was niet veel beter. We hadden alleen nog geen geld gepind… en zowel de chauffeur als later de ´bellboy´ van het hotel verwachtten wel fooi… Tja je voelt je dan wel even ´Hollands gierig´, maar ja wat er niet is kun je ook niet toveren dus helaas…

Het hotel bleek hartstikke leuk met allemaal losse huisjes en wij zitten op de ´tweeverdiepingshuisje´. Prachtige tuin, goed ontbijt, strand naast de deur, dus dat is prima geregeld. Afhankelijk van de grootte van onze fooi worden er door het kamermeisje ware kunstwerken gebouwd van de dagelijkse verse handdoeken, je begrijpt niet hoe ze het voor elkaar krijgen. Handoekorigami als het ware… Veel meer dan aan het strand liggen en de winkeltjes bekijken hebben we nog niet gedaan. We blijken toch nog last te hebben van jetlag. Ik ben rond 7.00 ´s avonds al erg moe en we zijn iedere ochtend voor 6en wakker…en dat zonder wekker… Maar morgen gaan we naar een soort Mexicaans disneythemapark, ben benieuwd hoe kitsch dat is En we hopen in het weekend naar Chitzen Itza, Uxmal, Merida en Ozamal te gaan, maar dat moeten we nog even afwachten. Autorijden wordt door de reisorganisatie ernstig afgeraden, ze bieden het ook zelf niet in het pakket aan, omdat ze het risico te groot vinden. Blijkbaar weten Mexicaanse autoverhuurders altijd wel een gebrek te vinden aan de auto na gebruik… Verder staan er alarmerende berichten in de Lonely Planet over corrupte politie agenten die je onterecht aan houden en boetes laten betalen, want in zo´n huurauto ben je natuurlijk lekker herkenbaar als toerist… Dus we zijn een beetje afhankelijk van de bus en excursies…

Nu lekker naar ons Mexicaanse bed, ben een beetje moe van het afwimpelen van al die Mexicaanse verkopers die je perse hun winkel in willen hebben…grappig: het lijkt wel of ze niet in de gaten hebben dat hoe meer ze roepen, hoe minder geneigd ik ben iets te kopen… Buenos noches!

7 reacties 31 oktober, 2007

De week van de sandflies

In Queenstown hebben we (heel origineel) NIET gebunjyjumpt (sommmige dingen zijn te veel voor een relatie ), maar lekker rondgewandeld en geshopt…..maar nog veel belangrijker: hier hebben we onze “overnight cruise” naar Doubtful Sound geboekt! Leonie & Lex doen luxe! (mag wel na al die ontberingen….)….

Dus na onze winkelmiddag zijn we direct doorgereden naar Te Anau, de ‘ springplank’ voor Fiordland (en dus ook onze cruise). De cruise was super! Lekker weer gehad en heel relaxed door de Sound gevaren. Puinguins gezien en zeehonden, helaas geen dolfijnen….Er was een kayakmogelijkheid, maar tot mijn stomme verbazing heeft Lex die mogelijkheid niet met beide handen aangegrepen )….Alles was heel goed verzorgd, dus we hadden geen reden tot klagen. We hebben het ook erg leuk gehad met twee andere Nederlandse koppels… jaja… Nederlanders kunnen ook leuk zijn!!!! We verbazen ons trouwens over de enorme hoeveelheden Nederlanders die je hier tegenkomt….Echt het is hier soms gewoon een soort EcoTorremolinos ofzo…dus geen lelijke hotels, prachtige natuur enzo, maar overal hoor je Nederlands om je heen…en…….sandflies dus!!! Er is ons verteld dat het veel erger is in de zomer, maar wat een rotbeestjes! Ze zien er uit als onschuldige fruitvliegjes, maar die bultem jeuken!!! (Nu nog steeds na ruim een week… dit was dus de “revenge of the sandflies”…..meteen maar een fles Deet 80% aangeschaft…puur gif, maar ja na die ervaring…..

De volgende dag – na afloop van de cruise – zijn we weer terug gereden naar Te Anau en hebben daar ’s middags een geweldige film gezien over Fiordland. Natuurlijk meteen de DVD gekocht, dus wie ‘m ook wil zien is welkom als we weer thuis zijn… Als laatste stop in deze regio gingen we een dag later (we hebben het nu over donderdag de 19e) naar de Milford Sound. Helaas, helaas… het regende weer eens. En goed ook! Nu had dat wel 1 groot voordeel: de weg naar de Milford Sound was bezaaid met prachtige watervallen die van de bergen kwamen afrollen. Super! Van de Sound zelf konden we geen donder zien… die lag verscholen in een nevel van regen. Maar vaak is de reis mooier dan de bestemming……Dus even wat gegeten en gedronken en daarna doorgereden naar Gore. Oostkust, here we come!!!

We zijn de volgende ochtend via de “Southern Scenic Route” naar Dunedin gereden. Dat ging via heel veel mooie tussenstops! We hebben prachtige foto’s kunnen maken bij allerlei watervallen! Er stond ook een punt aangegeven, bij Surat Bay, waarop je zeeleeuwen zou kunnen zien…Na een korte wandeling kwamen we op een verlaten strandje aan. Omdat we niet wisten welke kant we op moesten, besloot Leonie naar rechts te gaan en om de hoek te kijken (volgens het principe: dat is het dichtstbij )…

Tja…na een paar meters nietsvermoedend te hebben gelopen, zag ik tot mijn verbazing een groot zwart rotsblok bewegen…ik bleek nog geen twee meter van een enorme zeeleeuw af te staan! Ter informatie: er wordt aangeraden om minimaal tien meter afstand te houden aangezien deze beesten absoluut niet bang zijn van mensen en je aanvallen als je in hun territorium komt….dus….

Goed ik probeerde me snel alle overlevingsstrategieen te herinnneren, maar het enige wat ik me kon herinneren was “langzaam bewegen en niet je rug naar het dier toedraaien” en
“doen alsof je dood bent” (of was dat met beren?), maar ja met dat laatste schoot ik niet echt op, dus ik besloot de eerste optie te kiezen…

Gelukkig ging het allemaal goed en kon ik Lex weer vinden, zodat we samen de enorme reus konden bewonderen van een (nog veel te kleine) afstand….Goed we moesten na dit avontuur nog even bijkomen op Nugget Point in het Zuiden van de Catlins bij een mooie vuurtoren…we kwamen ’s avonds laat pas aan in Dunedin.

De dag erna info ingewonnen bij het visitor centre en op naar Larnach Castle op Otago Peninsula, het enige kasteel in NZ. Het zag er prachtig authentiek uit met erg mooie tuinen. Verder zijn we nog met een bootje rondgevaren op zoek naar albatrossen, zeehonden, dolfijnen etc. We hebben 1 albatros over zien vliegen en er een paar van ver gezien, maar helaas is het broedseizoen, dus dichterbij konden we niet komen. Wel een heftig schommelend bootje by the way…

Tot slot naar Penguin Place geweest om de geeloog pinguin in levende lijve te kunnen aanschouwen… We hadden mazzel! We hebben er een paar aan land zien komen (dat doen ze overigens niet in groepen zoals de kleine blauwe pinguin die we in Oz hadden gezien). We hebben een koppel met eieren gezien, een vechtend mannetje die voor z’n vrouw opkwam, een paar redelijk jonge pinguins en nog veel meer…echt het hoogtepunt van de dag!

Morgen gaan we nog even naar het station van Dunedin kijken (dat bestaat dit weekend 100 jaar dus er zijn allerlei festiviteiten) en de steilste straat van heel de wereld, volgens het visitor centre dan , en daarna door richting Lake Tekapo via de Moeraki Boulders en Oamaru etc aan de Oostkust met hopelijk veel zon!

Latoorrrr!!

6 reacties 21 oktober, 2006

Abel Tasman & beyond….

Hallo lieve mensen ,

Het duurde even voor er weer een berichtje kwam, maar dat kwam omdat er aan de westkust nu niet zoveel “grote” plaatsen liggen met internetcafé’s enzo. Nu zitten we in Queenstown, dus internet genoeg hier! Oké even een update…wat hebben we allemaal gezien en gedaan??

De overtocht naar Picton verliep prima, mooi uitzicht op de Marlborough Sounds, veel wind maar ook veel zon! Daarna doorgereden naar Nelson, erg leuk plaatsje, lekker geluncht en geshopt: vlakbij Nelson in Richmond is een gallery te vinden waar ze prachtig glaswerk van Hoglund verkopen….en tentoonstellen Was artistiek natuurlijk erg verantwoord haha!

Maar we waren vooral erg nieuwsgierig naar het Abel Tasman Park omdat iedereen er zo enthousiast over was…dus onze camper in Motueka “geparkeerd” en gekeken naar onze opties. Eertse dag lekker relaxed gedaan, beetje rondgereden, Split Apple Rock bekeken en de eerste kilometer (jaja wel zwaar hè) van het park gewandeld….De volgende dag wilden we iets actiever doen, dus we besloten te gaan zeekayakken vanuit Kaiteriteri met (hoe logisch) Kaiteriteri kayaks. Uiteraard namen we de “Royal with cheese” optie, oftewel 5 (!) uur kayakken. Vooral omdat ik (Leonie) nog nooit gekayakt had en omdat Lex slechts tweemaal eerder op rustig water gekayakt had, leek ons dit de meest logische keuze ….Goed……nou we kunnen tot 1 conclusie komen: kayakken is niet ons sterkste punt…..maar zelfs na deze barre, maar wel erg mooie, tocht zijn we nog bij elkaar dus dat zegt ook wel wat !

Helaas moesten de reizigers weer door! Leonie met enorme spierpijn in haar polsen (weird maar waar) en Lex zonder spierpijn (tja die twee keer extra oefenen doen ’t em hè). Op naar Greymouth…Onderweg zijn we nog gestopt bij de zeehondenkolonie in de buurt van Westport: echt erg leuk om te zien! Natuurlijk was het wel “baggerweer” met vooral veel regen (na overigens twee prachtige dagen vol zon in het Tasman Park!). De zeehonden maalden niks om de regen in ieder geval, die lagen lekker op de rotsen…

Het hoogtepunt van deze dag waren toch echt wel de Pancake Rocks met de blowholes! Echt vreemde rotsformaties en je kreeg spontaan zin in een warme pannenkoek met kaas en stroop met warme choco ofzo… (zeker gezien het weer haha). Ook de blowholes waren fenomenaal. Lex zei nog een beetje blasé: “weer een blowhole…daar heb ik er inmiddels wel genoeg van gezien”, maar deze bleken toch van een ander formaat ! Erg spectaculair om te filmen!

In Hokitika nog even naar jade gekeken, nooit geweten dat je bijvoorbeeld ook zwarte jade hebt!, en weer verder naar Gletsjerland! We kwamen rond de middag aan in Franz Josef en hebben nog op de valreep een wandeltocht voor diezelfde middag kunnen regelen (helihike was helaas niet mogelijk vanwege het weer). FF snel lunchen, omkleden etc. in 30 minuten en daarna kregen we allemaal spullen uitgereikt voor de tocht. Het liep allemaal een beetje rommelig en was nog best druk voor een “off-season” periode en op een dag met snertweer (helaas regende het weer….), maar uiteindelijk hadden we allemaal een regenjack+broek, enorme wandelschoenen met thermosokken, handschoenen en een muts….

Na een korte bustocht en een wandeling van een klein uur stonden we aan de voet van de gletsjer…Leonie kreeg behoorlijk de zenuwen en vroeg zich serieus af waarom ze dit ook alweer ging doen, maar ja “no way back”….Dus sjouwden we onszelf een ladder op en daar gingen we achter de gids aan. Boven de ladder begon het ijs en dat was echt megaglad! We moesten ook al snel ijzers onder onze schoenen binden met van die spikes zodat we niet weg zouden glijden. De bedoeling was dat je je voeten lekker stevig neer zou zetten zodat je meer grip had en niet heel voorzichtig rond ging lopen….

De tocht naar boven was behoorlijk steil, de Franz Josef is ook een stuk steiler dan de Fox (jaja alweer erg goed uitgekozen ), maar het verliep soepeltjes. Er waren treden in de gletsjer gemaakt en bij de moeilijkste of gevaarlijkste stukken was er een touw aan de gletsjer vastgemaakt waar je je aan moest vasthouden. Helaas begon het wel steeds harder en harder te regenen….echt afzien dus….Gelukkig stopten we om de zoveel tijd even, meestal omdat er weer wat ijs “bijgewerkt” moest worden door de gids, zodat ik (Leonie) even op adem kon komen, want die treden waren ook wel erg steil! Maar boven op de gletsjer (ok niet helemaal bovenop ), was het uitzicht wel erg mooi! De barre tocht naar beneden moesten we alleen nog “even” doen…Lex was natuurlijk zo galant om mij even te helpen bij wat erg grote treden, maar eigenlijk ging het gewoon weer erg soepel (je moet hier mijn verbaasde uitdrukking even bij denken). Dus we waren in “een poep en een scheet” weer beneden! Helemaal doorweekt, maar toch stiekem wel een beetje trots dat we dit weer even hadden gedaan….

De volgende morgen waren we zelfs nog blijer want toen leek het echt of al het hemelwater in 1 keer naar beneden kwam: dat was echt geen doen geweest! We waren eigenlijk wel toe aan een beetje blauwe lucht…doorrijden tot we iets van blauwe lucht zouden zien, leek wel een goed idee….In Wanaka was het zover! ’s Middags heerlijk gepuzzeld in Puzzling World: errug grappig! Daarna lekker overnacht met schapen en lammetjes achter ons (errug grappig als je in je camper ligt en opeens een klagelijk “behhhhhh” vlakbij hoort) (en nee dat was Lex niet…. Helemaal uitgerust zijn we vandaag naar Queenstown gereden, waar we net een “overnight cruise” hebben geboekt naar de Doubtful Sound met een prachtige weersvoorspelling…Nou hecht ik normaal gesproken niet al teveel waarde aan weersvoorspellingen, maar nu hoop ik stiekem dat ze het bij het rechte eind hebben…We zijn benieuwd….

Luitjes….tot in ehm…Dunedin ofzo verwachten we !

Leonie & Lex

12 reacties 16 oktober, 2006

Route Zuidereiland

Pffff toch nog gelukt om nog even de route voor het Zuidereiland te bedenken….

Er is alleen zoveel moois om uit te kiezen dat het bijna niet te doen is….we hebben gewoon tijd te kort om alles te zien…zeker als we ook nog een beetje willen ontspannen en de omgeving op ons in willen laten werken….Dat willen we natuurlijk ook niet: op reis gaan en dan zo moe en “vol” van alles terugkomen dat we alweer toe zijn aan een nieuwe vakantie ….

Maar goed hier komt ie:

Wellington – Nelson
Nelson –  Abel Tasman National Park (Motueka)
Abel Tasman N.P. – Abel Tasman N.P.
Abel Tasman N.P.  – Greymouth
Greymouth – Franz Josef
Franz Josef – Wanaka
Wanaka – Queenstown
Queenstown – Te Anau
Te Anau – Milford
Milford Sound – Milford Sound
Milford – Te Anau
Te Anau – Dunedin
Dunedin – Otago Peninsula – Dunedin
Dunedin – Lake Tekapo/Twizel
Lake Tekapo/Twizel – Christchurch
Christchurch – Kaikoura
Kaikoura – Christchurch
Vlucht Christchurch naar Auckland en door naar Hong Kong
Hong Kong – Amsterdam

4 reacties 6 september, 2006

Bijna bij Darwin

Hey mates!!!

Jaja we zitten nu in Katherine, bijna bij Darwin bij ons eerste hotel en het relaxte leventje begint aardig verslavend te werken, no worries! We hebben inmiddels de eerste krokodillen ook gezien, maar gelukkig waren die nog niet zo groot (freshies)…je moet ergens mee beginnen toch? Ook hebben we in heerlijke warmwaterbronnen gezwommen en heeft Lex zich als een berggeit door verschillende gorges geworsteld…Leonie deed het iets minder elegant ! Maar heel veel natuurschoon hier!

We kunnen geen genoeg krijgen van de baobabbomen hier (leuk galgjewoord trouwens!) dus die zetten we veelvuldig op de foto. Ook die vogels hier zijn echt heel kleurrijk! We zijn geen echt vogelbewonderaars, maar hier kijk je je ogen uit! Morgen gaan we hier de thermal pools nog even proberen en naar Katherine Gorge (het barst hier van de gorges…, daarna naar de Emma Falls en dan door naar Litchfield National Park.

We hebben trouwens voor het eerst allebei in een helikopter gezeten!!!!! Gaaaaf!!!

Echt mega dat dat ding zo opstijgt en je ziet alles zoveel beter (we vlogen over de beehives van de Bungle Bungles… al die plaatsen zal niet iedereen iets zeggen, maar de foto’s en video komen echt…ik film me suf en Lex…tja zoals Frank en Elly wel weten neemt Lex de tijd voor zijn foto’s ! Maar dat zal ongetwijfeld de moeite waard zijn! Het rijden is nu appeltje-eitje, dat wordt alleen een probleem als we terugkomen, maar dat is nog zo ver weg! (Brien 28 okt. vroeg in de ochtend trouwens!)

We vinden het wel hartstikke leuk om berichten van iedereen te lezen!! Het is altijd leuk om te horen als het goed gaat met iedereen!

Elly en Leo, we hebben nog een keer geprobeerd te bellen, maar jullie waren er niet…dus dachten we: “die zijn vast vet op vakantie” …dus we hopen dat jullie het leuk gehad hebben!

Beeuwkje: Enkel gaat prima gelukkig! Heb je al een perfecte witte salontafel gevonden ?

Frank en Lis: Hartstikke lief dat jullie ons op de hoogte houden….je begrijpt dat we jouw “buikfoto’s”  ook graag willen zien!!! Dikke kus!

Brien: Maak niet teveel schoon hoor ! Groetjes aan Boots…en maak je niet teveel zorgen om dat geknaag aan die kooi, als het echt erg wordt, dan bel je Erica toch even? Misschien heeft zij een idee/? Of anders bel je naar het gewone nummer van de dierenarts…no worries! Heeeeeeel veel succes met je rapport trouwens, en de verhuizing van het werk! 

Janny: Zouden we het eind van het rapport nog meemaken??? Ik hoop in ieder geval dat je het leuk gehad hebt in Londen! Spreek je snel als we terugkomen!

Jorien: Nou ja als je die banden van Friends ook kijkt, dan kun je op miraculeuze wijze de volgende aflevering voorspellen haha! Maar erg veel rare plaatsnamen ja! Niet echt onuitspreekbaar gewoon raar: ” Mistake Creek“, “Mount  Nameless” ” Baklava” “Cutta Cutta Caves” (je snapt dat Lex dit errug grappig vindt) en meer van dat soort ongein, maar ook veel herhalingen “Wagga Wagga”  enzo…geen possums nog gezien, maybe later!

Simone: Hartstikke leuk om te horen dat het goed gaat en nee mailtjes vinden we erg leuk!!! 

Tante Anja: Ach ja dat mailen blijft bijzonder toch? Maar handig!! Hartstikke lekker klinkt dat “nazomer op het balkon” geniet ervan!

Tuuli/Satu: I’ll translate it to you in another mail! Take care!!!

Mensen wij gaan weer eens “koken in de campervan” welk blik gaan we vandaag weer eens openen? Het wordt ravioli met als voorgerecht groentesoep…jullie horen het: we verhongeren niet! We moeten alleen die crocburger nog proberen…Dus op naar onze “superdeluxe”  camping met zwembad en bubbelbad (jaja vakantie in stijl) en dan oogjes dicht en snaveltjes toe!

Liefs,

Leonie en Lex

1 reactie 26 september, 2004

Perth en omstreken

BountyHallo allemaal,

We zitten nu in Perth en vertrekken morgen naar Geraldton, 1 dagje later dan gepland, maar het was het waard….heerlijk een dag naar Rottnest Island geweest en daar allemaal dolfijnen gezien en van die prachtige Bountybaaien. Helaas nog geen kangoeroes, maar wel allerlei papegaaien, kookaburra’s en andere vreemd uitziende dieren….
In Perth helaas heel slecht weer gehad, maar daardoor wel hele mooie regenbogen, dus waarschijnlijk is het in Nederland beter weer …gelukkig op weg naar warmer weer nu.

Verder ook Fremantle gezien met een prachtige haven, hele leuke winkeltjes (leuke didges!) en het roundhouse en King’s Park en Hillary’s….(zegt waarschijnlijk nog niet veel, maar de foto’s zien jullie nog wel!)

Bij Karin, Gerard en Caitlin is het heel gezellig en het is heerlijk om nog even lekker “thuis”  onder een douche te kunnen! Het links rijden is wel heeeeeeeel erg wennen…..de ruitenwisser hebben we vaker aan dan ooit en we hebben allemaal blauwe plekken op onze rechterarm omdat we willen schakelen, maar het lukt niet….maar langzaam gaat het beter…(en man wat is zo’n camper een groot log ding om te besturen!!!!, echt niet te vergelijken met een busje hoor!!!!) Anyway, we hopen dat het met iedereen erg goed gaat!      

Groetjes,

Leonie & Lex

1 reactie 8 september, 2004


Categorieën

Woordenwolk

Links

Archief

Overig

Feeds