Minirondreis Yucatan

Met een slaperig hoofd vertrokken we zaterdagochtend erg vroeg met een grote tourbus richting de Chitzen Itza. In onze bus werden we vergezeld door een paar Belgen, Fransen, Zwitsers en 1 Portugees. De rest van het gezelschap sprak Frans, dus erg veel contact hebben we niet echt opgedaan, aangezien wij niet verder komen dan ´ca va, merci en croissant´. De gids, Nadine, was echter tweetalig en gaf ons dus een uitstekende Nederlandse uitleg. Chitzen Itza was heet, druk, maar erg indrukwekkend. Een enorme verzameling oude stenen die normaal gesproken al erg fotogeniek zijn, maar nu extra tot ´leven´ werden gebracht door Nadine. Ze vertelde dat Chitzen Itza in vroeger tijden een prachtig gekleurde stad was door pleisterwerk in rood, blauw en geel. Het hoogtepunt was de tempel ´Kukulcan´ die het middelpunt vormde van het gedeelte voor de elite. Met name tijdens de equinox is het hier een drukte van belang omdat het dan lijkt alsof de slang Kukulcan de tempel afdaalt door een spel van licht en donker. Verder was het opvallend om te horen dat deze plek vaak gezien wordt als ´puur Maya´, terwijl het een mix van Maya en Toltekenarchitectuur is. De Maya´s zijn begonnen met bouwen en hebben een karakteristieke stijl met veel vierkante elementen, als ze bogen maakten werden deze bijvoorbeeld niet perfect rond, maar afgesloten met een soort rechthoekige ´sluitsteen´, dat wordt waarschijnlijk duidelijker als de foto´s te zien zijn . De Tolteken kwamen later en bouwden juist ronde pilaren en waren ook beroemd om hun vrij gruwelijke offers aan de goden. De Maya´s deden alleen aan zelfmutilatie, ze staken bijvoorbeeld doornen takken door hun tong of geslachtsdeel, om bloed te offeren. Het idee was dat zij hiermee iets teruggaven aan de aarde. De Tolteken echter vonden dit niet genoeg bloed en rukten iemands hart uit (de persoon moest hiervoor nog in leven zijn!) en probeerden op die manier de goden gunstig te stemmen… Je kunt je voorstellen dat de Maya´s zich behoorlijk beledigd voelden toen Mel Gibson de offergwoontes van de Maya´s en de Tolteken door elkaar haalde en waarschijnlijk niet helemaal correct geinterpreteerd had voor zijn bloederige film ´Apocalypto´.

Na een paar uur te hebben rondgewandeld in C-Itza hebben we lekker geluncht en daarna reden we door naar het plaatsje Izamal. Ook wel het gele stadje genoemd. En er waren nog twee bijnamen die we alweer vergeten zijn… lekker goed opgelet… . Maar goed, vooral de bijnaam ´gele stad´ was duidelijk van toepassing: alle gebouwen waren inderdaad geel geschilderd. Erg leuk om te zien! We stopten bij de kerk van het stadje. En tot onze verrassing bleek deze kerk over het grootste atrium ter wereld te beschikken… op het atrium van het Vaticaan na dan. Maar ach… dat tellen we gewoon niet mee. De kerk zag er zeer indrukwekkend uit en we hebben er lekker rondgewandeld. Er was ook net een mis aan de gang, dus we konden de kerk zelf niet in. Ooit is geprobeerd om de maagd van Izamal naar een grotere kerk te verplaatsen… ik geloof die van Valladolid, maar blijkbaar had het beeld zelf hier geen zin in. Toen de dorpelingen het beeld de stad uit droegen werd het steeds zwaarder… en zwaarder…. en nog zwaarder… totdat ze het uiteindelijk maar hebben opgegeven omdat het beeld niet meer te tillen was. Ze zijn niet eens de stad uit gekomen. Sindsdien is besloten dat de maagd van Izamal voor altijd daar in de kerk zal blijven staan.

Last stop de eerste dag: Merida! De hoofdstad van de provincie Yucatan. De bus reed langs prachtige straten met huizen in prachtige Franse en Italiaanse stijl, (dat was toen in de mode) en eindigde uiteindelijk bij de Zocalo, het centrale plein van de stad. Eigenlijk heeft iedere Mexicaanse plaats een Zocalo, dat eigenlijk ´voetstuk´ betekent. Het was ergens in de 19e eeuw de bedoeling om op het grote plein in Mexico-stad een standbeeld te plaatsen, maar verder dan het voetstuk zijn ze nooit gekomen… sindsdien heten allen grote pleinen in Mexico ´Zocalo´. Na een hangmat van ´perfect quality for you´ gekocht te hebben van een straatverkoper (Merida staat bekend om zijn uitstekende hangmatten), bekeken we diverse schilderijen van bekende ´muralisten´. Deze schilders beeldden de geschiedenis van Mexico uit op levensgrote doeken, vol symboliek en kleur. Op deze wijze, redeneerde de toenmalige president, bleven alle Mexicanen op de hoogte van hun geschiedenis, ook al konden zij niet lezen en schrijven. Na een korte stop in het hotel was het tijd voor feest! Merida op zaterdagavond was een geweldige belevenis, er werd een grote straat afgezet en er traden overal bandjes op en de Mexicanen (en enkele toeristen ) dansten uitbundig op straat. Mensen lieten zich rondrijden in koetsjes met paarden en overal stonden de gebruikelijke straatventers hun waar aan te prijzen… Moe van alle indrukken doken we tenslotte ons bed in…

Op zondag hadden we nog vier stops te gaan: eerst een markt in een klein dorpje waarvan we inmiddels de naam alweer vergeten zijn… daarna de archeologische site van Uxmal, vervolgens lekker zwemmen in een cenote (uitleg komt zo… ) en als laatste een korte stop in de plaats Valladolid. Het bezoek aan de markt was leuk. Erg druk allemaal en je merkt gelijk dat het leven in dit soort plaatsen zich voornamelijk buiten afspeelt. De site van Uxmal was prachtig! C-Itza mag dan de bekendste zijn… maar Uxmal is misschien wel nog mooier! Gunstige bijkomstigheid is dat het minder toeristisch is en daardoor een stuk rustiger dan C-Itza. Helemaal geen verkopers die je continu aanklampen en een stuk minder busladingen toeristen die hier rondwandelen. Meest karakteristieke aan Uxmal is dat het in het enige heuvelachtige gebied van Yucatan ligt. Hierdoor zijn de gebouwen ook allemaal op verschillende hoogtes geplaatst, waardoor de ruines allemaal op verschillende plateaus liggen en je door dat hoogteverschil steeds mooie uitzichten hebt.

Na al dit moois hadden we een flinke busrit voor de boeg naar de cenote. Dit is – simpel gezegd – een natuurlijk zwembad. In Yucatan heb je alleen ondergrondse rivieren. Soms stort een stuk grond in, waardoor je een groot gat krijgt dat toegang verschaft tot het ondergrondse water. Et voila… dan heb je een cenote. Vaak is zo´n kuil wel een meter of 15 diep. Voordat je op de bodem van een cenote komt moet je meestal nog flink wat dieper gaan. Vaak wel een meter of 20 en we hoorden ook verhalen over cenotes die wel 90 meter diep waren! De cenote waar wij naartoe gingen lag bij het plaatsje Piste en het was onbekend hoe diep het water was. Maar zeker 20 meter. Voordat je bij het water kwam moest je trouwens eerst nog een meter of 14 afdalen. Lex heeft hier heerlijk gezwommen en flink wat sprongen naar beneden gemaakt. Ze hadden een plateau van zo´n 5 meter hoog gemaakt van waaraf je in het water kon springen (of duiken). Na wat angstige aarzelingen uiteindelijk toch maar de sprong gewaagd (letterlijk… ) met als resultaat nog vele nieuwe sprongen.

Helaas was Leonie getroffen door ´Montezuma´s Revenge´ waardoor het bij toekijken bleef .

Het zwemmen werd gevolgd door een heerlijke lunch en daarna reden we naar de laatste stop: Valladolid. Niet veel over te melden. We zijn hier maar een minuut of 40 geweest. Het staat bekend om de vele koloniale gebouwen en het romantisch ingerichte centrale plein met de vele love-seats. Het was nu tegen het eind van de middag en moe maar voldaan lieten we ons terug rijden naar het hotel. Oogjes dicht en snaveltjes toe…

Nog een paar dagen genieten van mooi weer (hopelijk, de laatste twee dagen is het redelijk bewolkt geweest) en dan weer terug naar Olanda! We hopen morgen (=woensdag) nog te gaan zwemmen en snorkelen in Xel-Ha. Maar het hangt een beetje van het weer af wat we doen. De toegangsprijs van het park is ook flink verhoogd sinds 1 november (dan begint het hoogseizoen… vandaar), dus ook dat speelt wel mee. We zien wel… Na dit lange verhaal lopen we zo terug naar onze palapa, beetje lezen en relaxen en dan naar bed!

Ola,

L & L

2 reacties 7 november, 2007

Xcaret

Oftewel…. in goed Nederlands: Scaret. Woensdag rondgelopen in dit Yucataanse Disneyland. Erg veel gezien: mooie inheemse vogelsoorten, apen, tapirs, vlinders en mensen… heeeeeel veeeeel mensen. Nu waren wij al vroeg in het park en toen was het nog best rustig. Maar al snel liep het goed vol en zag je door de mensen het park bijna niet meer…

Maar zonder gekheid: we hebben echt de hele dag rond lopen banjeren en natuurlijk weer veel megabytes gedraaid… (= foto´s gemaakt… ). Er waren ´s avonds ook nog shows en andere activiteiten (vanwege een feestdag), maar we waren aan het eind van de middag zo afgemat dat we het wel mooi vonden. En de dag relaxed afgesloten in het restaurant van het hotel. Voor de eerste keer deze vakantie… jawel! En het viel niet eens tegen… Na een goeie maaltijd nog wat gelezen en daarna gaan slapen. En dachten we eindelijk een beetje van die jet-lag af tezijn… vergeet het maar. Weer gewoon midden in de nacht al wakker geworden en daarna niet echt lekker meer kunnen slapen. Ik val tijdens het typen van dit bericht ook regelmatig met mijn hoofd vol op het toeeajnnjslkjnlbkbfkafueiw82377q98y8ryhwhqoiuryw2r2rwjhfwkd… ehhh… toetsenbord….

Morgen gaan we tempels bekijken in Coba en misschien ook nog wat brul- en andere apen zien. We zijn benieuwd, want het is de hoogste tempel van Yucatan, ruim 40 meter hoog. En we hebben al gezien dat het een erg steile klim is en dan hebben we het nog niet eens over de afdaling…. veel mensen weten dapper omhoog te klauteren…. om er eenmaal boven achter te komen dat ze niet meer omlaag durven te gaan over die trappen. Eens kijken of dat Maya-geval ook een stel Hollanders kan ontnuchteren… ik daag ´m uit… WOEEEEHAAAHAAAHAAHAAAA!!!!!!!

Het weekend doen we een soort mini-rondreis door een klein stukje van Yucatan. We weten inmiddels dat de trip doorgaat… dus nu maar afwachten hoe het uitpakt. Na het weekend dus meer nieuws.

Groetjes en tot later!

Alejandros

5 reacties 2 november, 2007

Mexico

Na een lange vlucht van 10 uur zijn we in Mexico aanbeland. De vlucht zelf viel redelijk mee, we hadden minder ruimte verwacht, maar het lukte met onze korte benen prima. Enige minpuntje was de Limburgse familie achter ons die een stel onopgevoede kinderen met zich mee had genomen…ach ja herfstvakantie in het zuiden daar hadden we geen rekening mee gehouden! Op het vliegveld aangekomen verliep alles redelijk soepel, natuurlijk de gebruikelijke rijen en er moest betaald worden bij de toiletten: net Nederland nietwaar? Buitengekomen was het erg warm en je werd letterlijk overspoeld door Mexicanen die je een taxi, hotel etc. aanboden allemaal voor de beste prijs natuurlijk… Eerlijk gezegd was ik wel een beetje opgelucht dat we een georganiseerde reis geboekt hadden en dus ´gewoon´ een transfer hadden. Lex heeft nog een beetje gekletst met de chauffeur voor zover dat ging, maar uiteindelijk zette de chauffeur de radio maar aan: ons Spaans reikt niet veel verder dan ´si´, ´no´ en ´gracias´ en zijn Engels was niet veel beter. We hadden alleen nog geen geld gepind… en zowel de chauffeur als later de ´bellboy´ van het hotel verwachtten wel fooi… Tja je voelt je dan wel even ´Hollands gierig´, maar ja wat er niet is kun je ook niet toveren dus helaas…

Het hotel bleek hartstikke leuk met allemaal losse huisjes en wij zitten op de ´tweeverdiepingshuisje´. Prachtige tuin, goed ontbijt, strand naast de deur, dus dat is prima geregeld. Afhankelijk van de grootte van onze fooi worden er door het kamermeisje ware kunstwerken gebouwd van de dagelijkse verse handdoeken, je begrijpt niet hoe ze het voor elkaar krijgen. Handoekorigami als het ware… Veel meer dan aan het strand liggen en de winkeltjes bekijken hebben we nog niet gedaan. We blijken toch nog last te hebben van jetlag. Ik ben rond 7.00 ´s avonds al erg moe en we zijn iedere ochtend voor 6en wakker…en dat zonder wekker… Maar morgen gaan we naar een soort Mexicaans disneythemapark, ben benieuwd hoe kitsch dat is En we hopen in het weekend naar Chitzen Itza, Uxmal, Merida en Ozamal te gaan, maar dat moeten we nog even afwachten. Autorijden wordt door de reisorganisatie ernstig afgeraden, ze bieden het ook zelf niet in het pakket aan, omdat ze het risico te groot vinden. Blijkbaar weten Mexicaanse autoverhuurders altijd wel een gebrek te vinden aan de auto na gebruik… Verder staan er alarmerende berichten in de Lonely Planet over corrupte politie agenten die je onterecht aan houden en boetes laten betalen, want in zo´n huurauto ben je natuurlijk lekker herkenbaar als toerist… Dus we zijn een beetje afhankelijk van de bus en excursies…

Nu lekker naar ons Mexicaanse bed, ben een beetje moe van het afwimpelen van al die Mexicaanse verkopers die je perse hun winkel in willen hebben…grappig: het lijkt wel of ze niet in de gaten hebben dat hoe meer ze roepen, hoe minder geneigd ik ben iets te kopen… Buenos noches!

7 reacties 31 oktober, 2007

Post scriptum

We zijn weer thuis! Na ongeveer 23 uur vliegen kwamen we gister in de namiddag aan op Schiphol, opgewacht door een hoop familie (ja we hebben jullie ook gemist )….Tot nu toe valt de jetlag mee…we hebben gister geprobeerd om op een beetje normale tijd naar bed te gaan en we hebben het tot 21:30 kunnen rekken (hoewel Leonie al 2x half op Sabrina’s bank lag te pitten… en vanmorgen werden we om half 5 wakker…nou ja da’s beter dan 2 of 3 uur ’s nachts toch? Lekker gedoucht, koffers uitpakken en de eerste was zit er al in

Tja wat gebeurt er nu met deze wonderschone website? We hebben bedacht dat we em maar gewoon “in de lucht” houden en bij de foto’s een soort “best-of” selectie te maken, zodat die gewoon nog te bekijken zijn. Ongetwijfeld dat we opnieuw ooit weer weg gaan en deze site opnieuw gebruiken, want was was het weer mooi! Reizen is toch best verslavend…Welke plek?? Dat wordt nog lastig….Na al die mooie verhalen over Patagonië lijkt ons dat ook erg mooi, maar ja Kenia/Tanzania lijkt ook erg spannend…dus dat zien we wel weer….voorlopig houden we het even op Zaandam en als we weer op pad gaan, dan horen jullie dat natuurlijk!

Deze reis was prachtig en we hebben genoten! Er waren wel een aantal grappige/opvallende dingen:

In de categorie “algemeen”:

-Kiwi’s lijken op Nederlanders: we zijn net zoveel aardige als chagrijnige Kiwi’s tegen gekomen. Ze zijn ook minder geïnteresseerd in toeristen en waar zij vandaan komen etc. dan we bij de Ozzies merkten, ze zijn wat meer op zichzelf en maken minder snel een praatje. Als je ze om hulp vraagt, zullen ze overigens wel helpen

-Wcrollen worden vaak op houten miniplankjes gedraaid en dat is superonhandig; aangezien de plakjes niet rond zijn, kun je één van de basisfuncties van de rol (namelijk het feit dat je em kan draaien) niet meer gebruiken…..vreemde kiwi-gewoonte…

-We hebben nog nooit zoveel dode possums op de weg gezien! Overigens geen één levende possum…Volgens de Kiwi’s zijn de possums een echt plaag en ze hebben nu ook de bijnaam “squash ems” gekregen…rarara waarom…

In de categorie “verkeer”:

-Kiwi’s kunnen ECHT niet rijden! Ze houden enorm van bumperkleven omdat er echt meteen een ander tussenschiet als je ook maar een beetje ruimte laat….volgens een Nieuw Zeelandse zijn de Kiwi’s de uitvinders van roadrage…

-Kiwi’s mogen blijkbaar hun eigen “nummerbord” bedenken zodat we ons (met name rond Auckland, Wellington en Christchurch) vermaakt hebben met het noteren van originele nummerborden. Bijvoorbeeld deze selectie:
SMURF, TOPPIE, CLOUD9, 2KATIEPIE, 2NAILU, JUSTJ, OHBOY, BUBBL, LIQUID, MRANDMS, NATIVE, OURSUV, DEFENZ, BRAKES, STARMAN, XX-HI-XX

-Er staan echt morbide maar ook grappige borden langs de weg om je te manen je snelheid te minderen zoals:
“No worries there’ll be room on the beach, slow down”

-De stoplichten voor voetgangers springen heeeel kort op groen en knipperen daarna een tijdje op rood en springen daarna op rood. Errug onhandig want je hebt het vaak niet meteen in de gaten of je kunt oversteken doordat ie langzaam knippert op rood en je weet ook niet hoeveel tijd je hebt voordat ie ECHT op rood blijft staan, terwijl je dat hier met het oranje licht wel weet…wel erg goed: vrijwel alle stoplichten maken geluid, veel meer dan in Nederland!

-Je hebt erg veel “one lane bridges” in Nieuw Zeeland, waarbij theoretisch gezien 1 kant voorrang heeft, maar praktisch gezien het recht van de eerste, maar vooral de sterkste, geldt…

In de categorie “eten en drinken”:

-Als je een tosti met kaas bestelt, wordt vrijwel altijd geraspte kaas gebruikt in plaats van een plak kaas…

-Er zijn sowieso eigenlijk geen broodjes kaas te bestellen: ze eten daar echt overal ham, kip, bacon of tonijn op hun brood gecombineerd met sla. Iets minder handig voor vegetariërs…maar gelukkig zijn ze vaak wel bereid om apart een broodje voor je te maken

-In supermarkten is het errug lastig om voor slechts 1 of 2 personen eten te kopen: er liggen echt megaverpakkingen! Dus als je denkt lekker twee hamburgertjes mee te nemen met wat sla, dan heb je meteen een verpakking met 8 hamburgers…

-Er wordt heel weinig groentes voorgesneden. Zoals je hier in de supermarkt vrij veel keus hebt uit voorgesneden sla, wortels, bloemkool, bietjes nou ja van alles en nog wat, ligt daar vrijwel alleen de originele ongesneden versie. Op zich prima, maar ja in een camper ietwat onhandig….

Nou dit was slechts een kleine selectie van wat ons is opgevallen, voor de uitgebreide versie neem contact met de ambassade van Nieuw Zeeland !

Mensen bedankt in ieder geval voor het lezen van onze berichtjes en vooral voor het plaatsen van reacties: het was echt erg leuk om dat onderweg te lezen!!! Altijd leuk als mensen meeleven! We gaan nu aan de slag met onze 15 uur (!) aan video en onze ongeveer 4000 (!) foto’s en houden waarschijnlijk ergens volgend jaar wel een Kiwi-avond ……nogmaals bedankt enne we zien jullie snel!

Leonie & Lex

5 reacties 30 oktober, 2006

De week van de sandflies

In Queenstown hebben we (heel origineel) NIET gebunjyjumpt (sommmige dingen zijn te veel voor een relatie ), maar lekker rondgewandeld en geshopt…..maar nog veel belangrijker: hier hebben we onze “overnight cruise” naar Doubtful Sound geboekt! Leonie & Lex doen luxe! (mag wel na al die ontberingen….)….

Dus na onze winkelmiddag zijn we direct doorgereden naar Te Anau, de ‘ springplank’ voor Fiordland (en dus ook onze cruise). De cruise was super! Lekker weer gehad en heel relaxed door de Sound gevaren. Puinguins gezien en zeehonden, helaas geen dolfijnen….Er was een kayakmogelijkheid, maar tot mijn stomme verbazing heeft Lex die mogelijkheid niet met beide handen aangegrepen )….Alles was heel goed verzorgd, dus we hadden geen reden tot klagen. We hebben het ook erg leuk gehad met twee andere Nederlandse koppels… jaja… Nederlanders kunnen ook leuk zijn!!!! We verbazen ons trouwens over de enorme hoeveelheden Nederlanders die je hier tegenkomt….Echt het is hier soms gewoon een soort EcoTorremolinos ofzo…dus geen lelijke hotels, prachtige natuur enzo, maar overal hoor je Nederlands om je heen…en…….sandflies dus!!! Er is ons verteld dat het veel erger is in de zomer, maar wat een rotbeestjes! Ze zien er uit als onschuldige fruitvliegjes, maar die bultem jeuken!!! (Nu nog steeds na ruim een week… dit was dus de “revenge of the sandflies”…..meteen maar een fles Deet 80% aangeschaft…puur gif, maar ja na die ervaring…..

De volgende dag – na afloop van de cruise – zijn we weer terug gereden naar Te Anau en hebben daar ’s middags een geweldige film gezien over Fiordland. Natuurlijk meteen de DVD gekocht, dus wie ‘m ook wil zien is welkom als we weer thuis zijn… Als laatste stop in deze regio gingen we een dag later (we hebben het nu over donderdag de 19e) naar de Milford Sound. Helaas, helaas… het regende weer eens. En goed ook! Nu had dat wel 1 groot voordeel: de weg naar de Milford Sound was bezaaid met prachtige watervallen die van de bergen kwamen afrollen. Super! Van de Sound zelf konden we geen donder zien… die lag verscholen in een nevel van regen. Maar vaak is de reis mooier dan de bestemming……Dus even wat gegeten en gedronken en daarna doorgereden naar Gore. Oostkust, here we come!!!

We zijn de volgende ochtend via de “Southern Scenic Route” naar Dunedin gereden. Dat ging via heel veel mooie tussenstops! We hebben prachtige foto’s kunnen maken bij allerlei watervallen! Er stond ook een punt aangegeven, bij Surat Bay, waarop je zeeleeuwen zou kunnen zien…Na een korte wandeling kwamen we op een verlaten strandje aan. Omdat we niet wisten welke kant we op moesten, besloot Leonie naar rechts te gaan en om de hoek te kijken (volgens het principe: dat is het dichtstbij )…

Tja…na een paar meters nietsvermoedend te hebben gelopen, zag ik tot mijn verbazing een groot zwart rotsblok bewegen…ik bleek nog geen twee meter van een enorme zeeleeuw af te staan! Ter informatie: er wordt aangeraden om minimaal tien meter afstand te houden aangezien deze beesten absoluut niet bang zijn van mensen en je aanvallen als je in hun territorium komt….dus….

Goed ik probeerde me snel alle overlevingsstrategieen te herinnneren, maar het enige wat ik me kon herinneren was “langzaam bewegen en niet je rug naar het dier toedraaien” en
“doen alsof je dood bent” (of was dat met beren?), maar ja met dat laatste schoot ik niet echt op, dus ik besloot de eerste optie te kiezen…

Gelukkig ging het allemaal goed en kon ik Lex weer vinden, zodat we samen de enorme reus konden bewonderen van een (nog veel te kleine) afstand….Goed we moesten na dit avontuur nog even bijkomen op Nugget Point in het Zuiden van de Catlins bij een mooie vuurtoren…we kwamen ’s avonds laat pas aan in Dunedin.

De dag erna info ingewonnen bij het visitor centre en op naar Larnach Castle op Otago Peninsula, het enige kasteel in NZ. Het zag er prachtig authentiek uit met erg mooie tuinen. Verder zijn we nog met een bootje rondgevaren op zoek naar albatrossen, zeehonden, dolfijnen etc. We hebben 1 albatros over zien vliegen en er een paar van ver gezien, maar helaas is het broedseizoen, dus dichterbij konden we niet komen. Wel een heftig schommelend bootje by the way…

Tot slot naar Penguin Place geweest om de geeloog pinguin in levende lijve te kunnen aanschouwen… We hadden mazzel! We hebben er een paar aan land zien komen (dat doen ze overigens niet in groepen zoals de kleine blauwe pinguin die we in Oz hadden gezien). We hebben een koppel met eieren gezien, een vechtend mannetje die voor z’n vrouw opkwam, een paar redelijk jonge pinguins en nog veel meer…echt het hoogtepunt van de dag!

Morgen gaan we nog even naar het station van Dunedin kijken (dat bestaat dit weekend 100 jaar dus er zijn allerlei festiviteiten) en de steilste straat van heel de wereld, volgens het visitor centre dan , en daarna door richting Lake Tekapo via de Moeraki Boulders en Oamaru etc aan de Oostkust met hopelijk veel zon!

Latoorrrr!!

6 reacties 21 oktober, 2006

Route Zuidereiland

Pffff toch nog gelukt om nog even de route voor het Zuidereiland te bedenken….

Er is alleen zoveel moois om uit te kiezen dat het bijna niet te doen is….we hebben gewoon tijd te kort om alles te zien…zeker als we ook nog een beetje willen ontspannen en de omgeving op ons in willen laten werken….Dat willen we natuurlijk ook niet: op reis gaan en dan zo moe en “vol” van alles terugkomen dat we alweer toe zijn aan een nieuwe vakantie ….

Maar goed hier komt ie:

Wellington – Nelson
Nelson –  Abel Tasman National Park (Motueka)
Abel Tasman N.P. – Abel Tasman N.P.
Abel Tasman N.P.  – Greymouth
Greymouth – Franz Josef
Franz Josef – Wanaka
Wanaka – Queenstown
Queenstown – Te Anau
Te Anau – Milford
Milford Sound – Milford Sound
Milford – Te Anau
Te Anau – Dunedin
Dunedin – Otago Peninsula – Dunedin
Dunedin – Lake Tekapo/Twizel
Lake Tekapo/Twizel – Christchurch
Christchurch – Kaikoura
Kaikoura – Christchurch
Vlucht Christchurch naar Auckland en door naar Hong Kong
Hong Kong – Amsterdam

4 reacties 6 september, 2006

Route Noordereiland

We zijn nu druk bezig om de laatste hand te leggen aan de route die we willen rijden. Helaas moeten er keuzes gemaakt worden en dat gaat niet zo makkelijk! Ik heb eerst een route gemaakt met alle plaatsen er in die ik wilde zien, maar daar bleken we iets van 8 weken over te doen, terwijl we “maar” 5 weken gaan…dus dat ging niet. Daarna hebben we de route voorgelegd aan vrienden die er ook zijn geweest en die hebben wat tips gegeven wat er ingekort kon worden…..En nu zijn we dus bezig met de laatste loodjes….Maar ja keuzes maken! Voorlopig is dit de route op het Noordereiland geworden:

Hong Kong
Hong Kong – Auckland
Auckland – Paihia
Paihia – Cape Reinga/Paihia
Paihia – Dargaville
Dargavlle – Wellsford
Wellsford – Thames
Thames – Coromandel (Kawau Island???)
Coromandel – Whangamata
Whangamata – Tauranga
Tauranga – Rotorua
Rotorua – Rotorua
Rotorua – Gisborne
Gisborne – Napier
Napier – Taupo
Taupo – Tongariro N.P.
Tongariro N.P. – Palmerston North
Palmerston North – Wellington
Wellington – Nelson

Dus……iemand nog leuke suggesties?? Waar moeten we echt naartoe? Missen we iets?

1 reactie 1 augustus, 2006

Hallo allemaal!

Welkom op onze reislog! Hier vinden jullie onze reisverslagen, onze foto’s en ons laatste nieuws ! Twee jaar geleden zijn wij naar Australië gereisd (zie logs hieronder) en dat vonden we zo geweldig dat we besloten hebben om nu naar Nieuw Zeeland te gaan. Na even sparen natuurlijk ….Op 21 september is het zover, dan vliegen we met Air New Zealand via Hong Kong naar Auckland!

3 reacties 22 juli, 2006

Het Zuiden ontdekken

Hey ya mates!

We gaan vanmiddag naar het vliegveld om van Alice Springs naar Adelaide te vliegen om daar aan ons laatste avontuur te beginnen, dus wel spannend!Sunset Uluru

We zijn de afgelopen week naar Uluru/Ayers Rock geweest, Kata Tjuta/The Olga’s, we hebben King’s Canyon bezocht en een deel van de West MacDonnell Ranges en we zijn echt hartstikke moe van het gewandel in de bloedhete zon. Het is nu 38 graden celsius om 11:30…pfff…..ik moet eerlijk zeggen dat een dagje zwembad geen gek idee zou zijn geweest, maar ja je wilt niks missen!

Lex heeft eindelijk een thorny devil gezien (een soort klein hagedisje met stekels) in het wild nog wel, dus die was helemaal gelukkig! Uiteraard hebben we genoten van Uluru…Lex heeft werkelijk iets van 80 foto’s van een rots gemaakt….maar ja het is dan ook wel een indrukwekkende rots….Helaas was de zonsondergang niet zo heel mooi, want er waren echt heel veel wolken, dus eigenlijk was de zonsondergang zelf interessanter dan de reflectie van de zon op Uluru, maar gelukkig was het licht in de namiddag heel mooi. We hebben em niet beklommen zoals de aboriginals dat aan alle toeristen vragen, maar hebben veel gewandeld.

Kings Canyon was ook erg prachtig en ook daar weer veeeeeel gewandeld…Leonie is daarbij twee keer gevallen, maar gelukkig niets ernstigs…echt normale wandelpaden hebben ze daar niet echt…het is meer klimmen en klauteren, maar erg mooie uitzichten!

Verder hebben we vandaag allebei (jawel!) een didgeridoo gekocht in Alice Springs en krijgt Lex nu les van een man die er al 20 jaar op speelt (Andrew Langford), dus als we terugkomen kan hij een concert geven…ik krijg er nog niet veel uit , maar we hebben er ontzettende lol in!

Ik vrees wel dat we alleen al vanwege alle souvenirs moeten verhuizen…..maar dat zien we wel weer!

Gistermiddag zijn we naar het Desert Park geweest in Alice Springs en daar hebben we een geweldige Roofvogelshow gezien…echt die beesten zijn enorm (de wedgetailed eagle dan) en natuurlijk heleboel andere vogels gezien, reptielen en nachtdieren (de eerste possums hier pas gezien Jorien!), maar echt heel indrukwekkend park.

Gisteravond een heerlijk sunsetdrankje genomen bij twee mensen die we eigenlijk helemaal niet kenden, dus dat was een beetje raar voor ons, maar ook heel gezellig. Blijkbaar nemen mensen je hier gewoon snel mee naar huis, erg gastvrij allemaal! We worden vanavond ook van het vliegveld afgehaald door die andere twee mensen, echt grappig hoe aardig en behulpzaam bijna iedereen is!

Het schijnt in Adelaide gisteren 36 graden geweest te zijn en vandaag 17….dus dat wordt voor ons een flinke overgang! Ik hoorde gisteren dat het in Nederland een graad of 3 is?! En wij hier maar zweten…maar we denken aan jullie hoor !

In Adelaide hopen we nog naar Kangaroo Island te gaan (jullie weten wel van het liedje 
“op een kangoeroe eiland…”, maar we weten niet of dat gaat lukken….we zien wel!

Vandaag gaan we alleen maar shoppen en relaxen…en na de lunch de auto een beetje wassen voor we em inleveren (want er zitten allemaal dode insecten op de voorkant) en dan op naar het vliegveld!

Groetjes uit Alice!

Leonie en Lex

Reageer 12 oktober, 2004

Op naar Alice!

Hey ya mates!

Alles goed in Nederland?? We hebben inmiddels begrepen dat iedereen aan het staken is en dat André Hazes niet meer onder de levenden verkeert?? Raar hoor dat er van alles gebeurt terwijl je aan het relaxen bent…alle gevoel voor datum en tijd is ook verdwenen hier…. We zijn nu weer terug in Katherine na een paar prachtige dagen in Kakadu National Park…echt onwijs vermoeiend dat gesjouw in de hitte, maar het was het zo verschrikkelijk waard!

We hebben hele mooie aboriginal art gezien, allemaal schildpadden, vissen en rare mimi geesten en de verhalen die ze erbij vertellen echt heel interessant. Eigenlijk kun je het een beetje met onze “sprookjes” vergelijken er zit altijd wel een verborgen moraal achter het verhaal…

CrocEn eindelijk hebben we het verschil kunnen zien tussen freshwater en saltwater krokodillen…..die laatsten zijn echt grooooot….De boottocht op Yellow Water was echt onvergetelijk…we moesten we om 4:45 op (hoezo vakantie), maar wow!

De zonsondergang trouwens bij Ubirr was niet zo heel erg mooi want ’s avonds wordt het een beetje heiig hier…Vandaag naar de Cutta Cutta Caves geweest en weer een hoop stalagmieten gezien, maar ook slangen en vleermuizen…echt hele gezellige beesten dus…

Morgen “alweer” warmwaterbronnen (ach ja dat blijft leuk!) en dan richting Devil’s Marbles bij Tennant Creek de woestenij in….ik heb er echt megaveel zin in!!! Lex heeft weer een nieuw stopwoordje voor de insiders onder ons… deze week is het “barrrramundiiii” oftewel DE vis die mensen hier eten, zoiets als de haring bij ons….

Trouwens ook hele lieve kleine schildpadjes gezien en “archer” fish die die de hele tijd naar je spugen…

Naast het wandelen, zwemmen en puzzeltjes doen vermaken we ons prima in ieder geval!

Groetjes aan iedereen en jongens ondanks alle plannen van de regering: NO WORRIES!

Leonie & Lex

1 reactie 4 oktober, 2004

Vorige pagina


Categorieën

Woordenwolk

Links

Archief

Overig

Feeds