4×4: ijsje…of toch jeepsafari?

2 september, 2009

Net na negenen stonden we te wachten op ‘Joe de Duitser’ voor een dag jeepsafari. Joe bleek een zeer geestige Duitser te zijn die zo snel Duits-Engels praatte dat het leek alsof een machinegeweer afging. Zijn bijnaam: Joe Kalasnikov. Onze jeep, een witte Suzuki Jimmy, stond al klaar en hij gebaarde dat we hem moesten volgen naar de centrale ophaalplek, de kerk in het centrum, waar nog vier jeeps klaar stonden. Na wat gebruikelijke misverstanden, die er bijna bij horen (dubbele boeking enzo) kregen wij een jong stel, Rowan en Marriete, mee in onze jeep. Het plan was om vandaag Samos offroad te ontdekken. Na twee minuten offroad rijden had ik al spijt dat ik, ijdeltuit, m’n lenzen had ingehouden en m’n zonnebril was vergeten….wat een stof zeg!

We reden naar het Ambelosgebergte, het hoogste gebergte op Samos. Op de top stond, hoe Grieks, een wit kapelletje, waar je een kaarsje kon branden. Verder was er boven op de berg duidelijk te zien hoe bosbranden enkele jaren gelden Samos voor 3/4 in de as hadden gelegd: kale takken, zwartgeblakerde bomen boden een beetje troosteloos aanzicht. Toen zachtjes… geklingel in de verte dat steeds dichterbij kwam. Een kudde geiten naderde langzaam. Onverstoorbaar trokken ze over de berg, ze klommen rustig door, zich niets aantrekkend van een stel toeristen. ‘Daar doe je het toch voor he…’ , zucht een Nederlandse roodverbrande dame naaste me. Ik knik maar wat mee, want op zich vind ik die geiten heus wel erg pittoresk en fotogeniek op deze plek, maar ’t is nu niet dat het spectaculair is, een geit. Toch ? Op het moment dat we weg willen rijden is Lex even zoek..te druk met foto’s nemen (onder andere van de geiten). Joe de Duitser blijkt zelf enthousiast fotograaf dus hij heeft er alle begrip voor.

Op naar de lunchstop. Het stof zit overal inmiddels. Via een soort walkietalkie in iedere jeep probeert Joe ons nog wat informatie over Samos te geven, maar hij is erg slecht te verstaan, dus erg veel meer dan dat ‘er wijn wordt verbouwd’ , krijgen we helaas niet mee. Halverwege moet 1 van de passagiers erg nodig waarop we stoppen in ‘the middle-of-nowhere’ en Joe jolig meldt dat er hier ‘nature enough’ is. Tja. Ik wacht wel even. Na een zwemdip in Balos, een klein kiezelstrandje, gaan we eten bij Stella, een Cypriotische dame. Ze verbouwt allerlei groentes zelf en serveert het eten uit grote pannen. De groentes zien er lekker uit, de rijst ook, maar die grote hompen vlees trekken me niet zo dus zowel Lex als ik zijn ‘chortofagos’ (oftewel ‘vegetarier’…nou ja, letterlijk: ‘groente-eters’. Na deze heerlijke lunch waarbij we uitgezwaaid worden door Stella en haar man, gaat het richting Potami, een klein bosrijk natuurgebied met meerdere watervallen. Tussendoor stoppen we nog even kort om heerlijk ‘vers’ bronwater te drinken, waarbij Joe meldde dat je kon zien dat dit watrer in orde was omdat er waterslakken in zaten (een soort zwarte puntjes). Ik verslikte me bijna bij het idee allemaal waterslakken naar binnen te hebben gewerkt, maar het bleek dat die niet in het stromende gedeelte zaten…

Het contrast kan niet groter zijn met al dat stof en die kale bomen nu groen loof overal, oude platanen, zelfs varens. En om het af te maken een riviertje dat door al dat groen heen meandert. Er loopt een voetpad langs en op sommige punten steek je het riviertje via boomstammetjes over (ik blij dat ik m’n goede schoenen aanhad). Aan het eind van het pad kun je de rivier inlopen, heupdiep ongeveer, om aan het eind een waterval aan te treffen waar je even onder kunt ‘douchen’. Vrij koud dat bergwater, maar wel erg mooi! Bij de waterval hing een touw waarmee je naar een volgend niveau kon klimmen. Er zijn in dit gebied namelijk ongeveer acht watervallen (misschien iets meer, of iets minder… zeker weten doen we het niet), maar omwille van veiligheid vond Joe het niet zo’n goed idee om te gaan klimmen. Nu ben ik nooit zo’n ster in touwklimmen geweest en al helemaal niet met een camera om m’n nek die niet nat mag worden, dus ik vond het niet zo erg, maar Lex had het nog wel graag gewild.

Nog nat van de rivier gingen we de jeeps weer in op weg naar een bergdorpje waar we een heerlijke versgeperste sinaasappelsap kregen en een koude cola. Een prachtig uitzicht over het dal nodigde uit om nog wat foto’s te maken. Joe vertelde ondertussen nog wat anekdotes. Een daarvan willen we jullie niet onthouden. Komt ie…

Tijdens de rit reden we vandaag door een klein dorpje en op een gegeven moment ging de weg tussen twee huizen door. Genoeg ruimte voor 1 auto om doorheen te rijden, maar meer ook niet. Onze jeeps pasten nog net, maar hadden we een wat rianter uitgevoerde 4WD gehad dan was het niet mogelijk geweest om er doorheen te rijden. Joe vertelde dat hij tijdens een van zijn eerdere tours enkele dames tegenkwam die met een te grote wagen door deze bottleneck wilden rijden. Behulpzaam als hij is vroeg hij de dames waar ze naartoe wilden. Dan kon hij ze eventueel een andere route laten zien. De dames wilden naar het plaatsje Drakei en zouden – volgens hun wegenkaart – via dit dorp daar uit moeten komen. Joe was stomverbaasd; na zo’n 9 jaar ervaring op Samos had hij toch van deze route moeten weten? Maar het zei hem niets. Hij vroeg of hij de wegenkaart van de dames mocht zien. Ze bleven namelijk bij hoog en laag volhouden dat ze toch echt via deze weg bij Drakei uit zouden moeten komen. Wat bleek? Toen de wegenkaart tevoorschijn werd getoverd, was het….

…. het tafelkleed van de taverne waar de dames eerder die middag hadden geluncht! Tsja… het zijn leuke kleedjes… maar om ze nou direct het predikaat ‘wegenkaart’ te geven gaat wel erg ver. Einde van de rit voor de twee slimme mevrouwen die dachten een tafelkleed als TomTom te kunnen gebruiken!

Al met al hebben we een leuke dag gehad en keerden we moe, maar voldaan terug naar het appartement. Tijd om lekker te douchen en daarna onze magen weer wat werk voor de nacht te verschaffen…

Gepost in: Vacation

1 reactie Reageer

  • 1. Aafje  |  3 september, 2009 om 10:41

    Ha Leo en Lex!

    Ik geniet van jullie verhalen. Ik ben, toen ik jaren terug met een vriendin op Samos was, niet verder gekomen dan de bars, disco’s en het strand dus fijn dat ik nu alsnog de grandtour krijg.

    x
    Aaf

Laat je reactie achter

Verplicht

Verplicht, wordt niet weergegeven

Toegestane HTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Trackback dit bericht  |  RSS Feed


Categorieën

Woordenwolk

Links

Archief

Overig

Feeds