Minirondreis Yucatan

7 november, 2007

Met een slaperig hoofd vertrokken we zaterdagochtend erg vroeg met een grote tourbus richting de Chitzen Itza. In onze bus werden we vergezeld door een paar Belgen, Fransen, Zwitsers en 1 Portugees. De rest van het gezelschap sprak Frans, dus erg veel contact hebben we niet echt opgedaan, aangezien wij niet verder komen dan ´ca va, merci en croissant´. De gids, Nadine, was echter tweetalig en gaf ons dus een uitstekende Nederlandse uitleg. Chitzen Itza was heet, druk, maar erg indrukwekkend. Een enorme verzameling oude stenen die normaal gesproken al erg fotogeniek zijn, maar nu extra tot ´leven´ werden gebracht door Nadine. Ze vertelde dat Chitzen Itza in vroeger tijden een prachtig gekleurde stad was door pleisterwerk in rood, blauw en geel. Het hoogtepunt was de tempel ´Kukulcan´ die het middelpunt vormde van het gedeelte voor de elite. Met name tijdens de equinox is het hier een drukte van belang omdat het dan lijkt alsof de slang Kukulcan de tempel afdaalt door een spel van licht en donker. Verder was het opvallend om te horen dat deze plek vaak gezien wordt als ´puur Maya´, terwijl het een mix van Maya en Toltekenarchitectuur is. De Maya´s zijn begonnen met bouwen en hebben een karakteristieke stijl met veel vierkante elementen, als ze bogen maakten werden deze bijvoorbeeld niet perfect rond, maar afgesloten met een soort rechthoekige ´sluitsteen´, dat wordt waarschijnlijk duidelijker als de foto´s te zien zijn . De Tolteken kwamen later en bouwden juist ronde pilaren en waren ook beroemd om hun vrij gruwelijke offers aan de goden. De Maya´s deden alleen aan zelfmutilatie, ze staken bijvoorbeeld doornen takken door hun tong of geslachtsdeel, om bloed te offeren. Het idee was dat zij hiermee iets teruggaven aan de aarde. De Tolteken echter vonden dit niet genoeg bloed en rukten iemands hart uit (de persoon moest hiervoor nog in leven zijn!) en probeerden op die manier de goden gunstig te stemmen… Je kunt je voorstellen dat de Maya´s zich behoorlijk beledigd voelden toen Mel Gibson de offergwoontes van de Maya´s en de Tolteken door elkaar haalde en waarschijnlijk niet helemaal correct geinterpreteerd had voor zijn bloederige film ´Apocalypto´.

Na een paar uur te hebben rondgewandeld in C-Itza hebben we lekker geluncht en daarna reden we door naar het plaatsje Izamal. Ook wel het gele stadje genoemd. En er waren nog twee bijnamen die we alweer vergeten zijn… lekker goed opgelet… . Maar goed, vooral de bijnaam ´gele stad´ was duidelijk van toepassing: alle gebouwen waren inderdaad geel geschilderd. Erg leuk om te zien! We stopten bij de kerk van het stadje. En tot onze verrassing bleek deze kerk over het grootste atrium ter wereld te beschikken… op het atrium van het Vaticaan na dan. Maar ach… dat tellen we gewoon niet mee. De kerk zag er zeer indrukwekkend uit en we hebben er lekker rondgewandeld. Er was ook net een mis aan de gang, dus we konden de kerk zelf niet in. Ooit is geprobeerd om de maagd van Izamal naar een grotere kerk te verplaatsen… ik geloof die van Valladolid, maar blijkbaar had het beeld zelf hier geen zin in. Toen de dorpelingen het beeld de stad uit droegen werd het steeds zwaarder… en zwaarder…. en nog zwaarder… totdat ze het uiteindelijk maar hebben opgegeven omdat het beeld niet meer te tillen was. Ze zijn niet eens de stad uit gekomen. Sindsdien is besloten dat de maagd van Izamal voor altijd daar in de kerk zal blijven staan.

Last stop de eerste dag: Merida! De hoofdstad van de provincie Yucatan. De bus reed langs prachtige straten met huizen in prachtige Franse en Italiaanse stijl, (dat was toen in de mode) en eindigde uiteindelijk bij de Zocalo, het centrale plein van de stad. Eigenlijk heeft iedere Mexicaanse plaats een Zocalo, dat eigenlijk ´voetstuk´ betekent. Het was ergens in de 19e eeuw de bedoeling om op het grote plein in Mexico-stad een standbeeld te plaatsen, maar verder dan het voetstuk zijn ze nooit gekomen… sindsdien heten allen grote pleinen in Mexico ´Zocalo´. Na een hangmat van ´perfect quality for you´ gekocht te hebben van een straatverkoper (Merida staat bekend om zijn uitstekende hangmatten), bekeken we diverse schilderijen van bekende ´muralisten´. Deze schilders beeldden de geschiedenis van Mexico uit op levensgrote doeken, vol symboliek en kleur. Op deze wijze, redeneerde de toenmalige president, bleven alle Mexicanen op de hoogte van hun geschiedenis, ook al konden zij niet lezen en schrijven. Na een korte stop in het hotel was het tijd voor feest! Merida op zaterdagavond was een geweldige belevenis, er werd een grote straat afgezet en er traden overal bandjes op en de Mexicanen (en enkele toeristen ) dansten uitbundig op straat. Mensen lieten zich rondrijden in koetsjes met paarden en overal stonden de gebruikelijke straatventers hun waar aan te prijzen… Moe van alle indrukken doken we tenslotte ons bed in…

Op zondag hadden we nog vier stops te gaan: eerst een markt in een klein dorpje waarvan we inmiddels de naam alweer vergeten zijn… daarna de archeologische site van Uxmal, vervolgens lekker zwemmen in een cenote (uitleg komt zo… ) en als laatste een korte stop in de plaats Valladolid. Het bezoek aan de markt was leuk. Erg druk allemaal en je merkt gelijk dat het leven in dit soort plaatsen zich voornamelijk buiten afspeelt. De site van Uxmal was prachtig! C-Itza mag dan de bekendste zijn… maar Uxmal is misschien wel nog mooier! Gunstige bijkomstigheid is dat het minder toeristisch is en daardoor een stuk rustiger dan C-Itza. Helemaal geen verkopers die je continu aanklampen en een stuk minder busladingen toeristen die hier rondwandelen. Meest karakteristieke aan Uxmal is dat het in het enige heuvelachtige gebied van Yucatan ligt. Hierdoor zijn de gebouwen ook allemaal op verschillende hoogtes geplaatst, waardoor de ruines allemaal op verschillende plateaus liggen en je door dat hoogteverschil steeds mooie uitzichten hebt.

Na al dit moois hadden we een flinke busrit voor de boeg naar de cenote. Dit is – simpel gezegd – een natuurlijk zwembad. In Yucatan heb je alleen ondergrondse rivieren. Soms stort een stuk grond in, waardoor je een groot gat krijgt dat toegang verschaft tot het ondergrondse water. Et voila… dan heb je een cenote. Vaak is zo´n kuil wel een meter of 15 diep. Voordat je op de bodem van een cenote komt moet je meestal nog flink wat dieper gaan. Vaak wel een meter of 20 en we hoorden ook verhalen over cenotes die wel 90 meter diep waren! De cenote waar wij naartoe gingen lag bij het plaatsje Piste en het was onbekend hoe diep het water was. Maar zeker 20 meter. Voordat je bij het water kwam moest je trouwens eerst nog een meter of 14 afdalen. Lex heeft hier heerlijk gezwommen en flink wat sprongen naar beneden gemaakt. Ze hadden een plateau van zo´n 5 meter hoog gemaakt van waaraf je in het water kon springen (of duiken). Na wat angstige aarzelingen uiteindelijk toch maar de sprong gewaagd (letterlijk… ) met als resultaat nog vele nieuwe sprongen.

Helaas was Leonie getroffen door ´Montezuma´s Revenge´ waardoor het bij toekijken bleef .

Het zwemmen werd gevolgd door een heerlijke lunch en daarna reden we naar de laatste stop: Valladolid. Niet veel over te melden. We zijn hier maar een minuut of 40 geweest. Het staat bekend om de vele koloniale gebouwen en het romantisch ingerichte centrale plein met de vele love-seats. Het was nu tegen het eind van de middag en moe maar voldaan lieten we ons terug rijden naar het hotel. Oogjes dicht en snaveltjes toe…

Nog een paar dagen genieten van mooi weer (hopelijk, de laatste twee dagen is het redelijk bewolkt geweest) en dan weer terug naar Olanda! We hopen morgen (=woensdag) nog te gaan zwemmen en snorkelen in Xel-Ha. Maar het hangt een beetje van het weer af wat we doen. De toegangsprijs van het park is ook flink verhoogd sinds 1 november (dan begint het hoogseizoen… vandaar), dus ook dat speelt wel mee. We zien wel… Na dit lange verhaal lopen we zo terug naar onze palapa, beetje lezen en relaxen en dan naar bed!

Ola,

L & L

Gepost in: Vacation

2 reacties Reageer

  • 1. Wout en Martha Geerlings  |  15 november, 2007 om 09:24

    Bedankt weer voor jullie mooie verslagen.
    Geweldig hoor wat jullie allemaal zien en meemaken.
    Een herinnering voor ’t leven.
    We zijn wel een klein beetje “jaloers” maar
    Martha blijft liever wat dcihter bij huis.
    Canarische eilanden vindt ze ver genoeg.
    Geniet flekker hoor.

    Martha en Wout.

  • 2. Zilvervis  |  22 december, 2010 om 00:21

    Ik krijg zin om ook weer naar Mexico te gaan als ik jullie verslag lees.
    Op mijn blog vind je een vertaald gedicht van de Tolteken en een recensie van een boek over Tolteekse wijsheid:
    http://zilvervis.wordpress.com/2010/12/21/tolteekse-inwijding/

Laat je reactie achter

Verplicht

Verplicht, wordt niet weergegeven

Toegestane HTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Trackback dit bericht  |  RSS Feed


Categorieën

Woordenwolk

Links

Archief

Overig

Feeds