4×4: ijsje…of toch jeepsafari?

Net na negenen stonden we te wachten op ‘Joe de Duitser’ voor een dag jeepsafari. Joe bleek een zeer geestige Duitser te zijn die zo snel Duits-Engels praatte dat het leek alsof een machinegeweer afging. Zijn bijnaam: Joe Kalasnikov. Onze jeep, een witte Suzuki Jimmy, stond al klaar en hij gebaarde dat we hem moesten volgen naar de centrale ophaalplek, de kerk in het centrum, waar nog vier jeeps klaar stonden. Na wat gebruikelijke misverstanden, die er bijna bij horen (dubbele boeking enzo) kregen wij een jong stel, Rowan en Marriete, mee in onze jeep. Het plan was om vandaag Samos offroad te ontdekken. Na twee minuten offroad rijden had ik al spijt dat ik, ijdeltuit, m’n lenzen had ingehouden en m’n zonnebril was vergeten….wat een stof zeg!

We reden naar het Ambelosgebergte, het hoogste gebergte op Samos. Op de top stond, hoe Grieks, een wit kapelletje, waar je een kaarsje kon branden. Verder was er boven op de berg duidelijk te zien hoe bosbranden enkele jaren gelden Samos voor 3/4 in de as hadden gelegd: kale takken, zwartgeblakerde bomen boden een beetje troosteloos aanzicht. Toen zachtjes… geklingel in de verte dat steeds dichterbij kwam. Een kudde geiten naderde langzaam. Onverstoorbaar trokken ze over de berg, ze klommen rustig door, zich niets aantrekkend van een stel toeristen. ‘Daar doe je het toch voor he…’ , zucht een Nederlandse roodverbrande dame naaste me. Ik knik maar wat mee, want op zich vind ik die geiten heus wel erg pittoresk en fotogeniek op deze plek, maar ‘t is nu niet dat het spectaculair is, een geit. Toch ? Op het moment dat we weg willen rijden is Lex even zoek..te druk met foto’s nemen (onder andere van de geiten). Joe de Duitser blijkt zelf enthousiast fotograaf dus hij heeft er alle begrip voor.

Op naar de lunchstop. Het stof zit overal inmiddels. Via een soort walkietalkie in iedere jeep probeert Joe ons nog wat informatie over Samos te geven, maar hij is erg slecht te verstaan, dus erg veel meer dan dat ‘er wijn wordt verbouwd’ , krijgen we helaas niet mee. Halverwege moet 1 van de passagiers erg nodig waarop we stoppen in ‘the middle-of-nowhere’ en Joe jolig meldt dat er hier ‘nature enough’ is. Tja. Ik wacht wel even. Na een zwemdip in Balos, een klein kiezelstrandje, gaan we eten bij Stella, een Cypriotische dame. Ze verbouwt allerlei groentes zelf en serveert het eten uit grote pannen. De groentes zien er lekker uit, de rijst ook, maar die grote hompen vlees trekken me niet zo dus zowel Lex als ik zijn ‘chortofagos’ (oftewel ‘vegetarier’…nou ja, letterlijk: ‘groente-eters’. Na deze heerlijke lunch waarbij we uitgezwaaid worden door Stella en haar man, gaat het richting Potami, een klein bosrijk natuurgebied met meerdere watervallen. Tussendoor stoppen we nog even kort om heerlijk ‘vers’ bronwater te drinken, waarbij Joe meldde dat je kon zien dat dit watrer in orde was omdat er waterslakken in zaten (een soort zwarte puntjes). Ik verslikte me bijna bij het idee allemaal waterslakken naar binnen te hebben gewerkt, maar het bleek dat die niet in het stromende gedeelte zaten…

Het contrast kan niet groter zijn met al dat stof en die kale bomen nu groen loof overal, oude platanen, zelfs varens. En om het af te maken een riviertje dat door al dat groen heen meandert. Er loopt een voetpad langs en op sommige punten steek je het riviertje via boomstammetjes over (ik blij dat ik m’n goede schoenen aanhad). Aan het eind van het pad kun je de rivier inlopen, heupdiep ongeveer, om aan het eind een waterval aan te treffen waar je even onder kunt ‘douchen’. Vrij koud dat bergwater, maar wel erg mooi! Bij de waterval hing een touw waarmee je naar een volgend niveau kon klimmen. Er zijn in dit gebied namelijk ongeveer acht watervallen (misschien iets meer, of iets minder… zeker weten doen we het niet), maar omwille van veiligheid vond Joe het niet zo’n goed idee om te gaan klimmen. Nu ben ik nooit zo’n ster in touwklimmen geweest en al helemaal niet met een camera om m’n nek die niet nat mag worden, dus ik vond het niet zo erg, maar Lex had het nog wel graag gewild.

Nog nat van de rivier gingen we de jeeps weer in op weg naar een bergdorpje waar we een heerlijke versgeperste sinaasappelsap kregen en een koude cola. Een prachtig uitzicht over het dal nodigde uit om nog wat foto’s te maken. Joe vertelde ondertussen nog wat anekdotes. Een daarvan willen we jullie niet onthouden. Komt ie…

Tijdens de rit reden we vandaag door een klein dorpje en op een gegeven moment ging de weg tussen twee huizen door. Genoeg ruimte voor 1 auto om doorheen te rijden, maar meer ook niet. Onze jeeps pasten nog net, maar hadden we een wat rianter uitgevoerde 4WD gehad dan was het niet mogelijk geweest om er doorheen te rijden. Joe vertelde dat hij tijdens een van zijn eerdere tours enkele dames tegenkwam die met een te grote wagen door deze bottleneck wilden rijden. Behulpzaam als hij is vroeg hij de dames waar ze naartoe wilden. Dan kon hij ze eventueel een andere route laten zien. De dames wilden naar het plaatsje Drakei en zouden - volgens hun wegenkaart - via dit dorp daar uit moeten komen. Joe was stomverbaasd; na zo’n 9 jaar ervaring op Samos had hij toch van deze route moeten weten? Maar het zei hem niets. Hij vroeg of hij de wegenkaart van de dames mocht zien. Ze bleven namelijk bij hoog en laag volhouden dat ze toch echt via deze weg bij Drakei uit zouden moeten komen. Wat bleek? Toen de wegenkaart tevoorschijn werd getoverd, was het….

…. het tafelkleed van de taverne waar de dames eerder die middag hadden geluncht! Tsja… het zijn leuke kleedjes… maar om ze nou direct het predikaat ‘wegenkaart’ te geven gaat wel erg ver. Einde van de rit voor de twee slimme mevrouwen die dachten een tafelkleed als TomTom te kunnen gebruiken!

Al met al hebben we een leuke dag gehad en keerden we moe, maar voldaan terug naar het appartement. Tijd om lekker te douchen en daarna onze magen weer wat werk voor de nacht te verschaffen…

1 reactie 2 september, 2009

Efeze en Hotel California

Nog voordat de hanen begonnen te kraaien, zoals iedere ochtend, zat ik al aan m’n ontbijt. Een aardbeienyoghurt dit keer. En terwijl ik langzaam m’n zuivel naar binnen lepelde, zag ik de zon uit de zee opkomen, mooi glanzend en donkergeel. De zonsopkomst gaat hier net zo snel als de zonsondergang alsof de zon een statement wil maken: het is of dag of nacht, hoezo ’schemering’ ?

Vandaag was de dag van het zevende wereldwonder Efeze in Turkije. Het advies was om hoofdbedekking te dragen, want in heel Efeze was geen schaduw te vinden. Alle bomen waren gekapt nadat men bemerkt had dat de boomwortels de eeuwenoude opgegraven stad beschadigden. Nu ben ik natuurlijk wel zo ijdel om er een beetje oke uit te willen zien. Van zo’n pet gaat m’n haar plat zitten, met zo’n dameshoed met slappe rand zie ik er net zo uit als Beatrix en met een hip sjaaltje bescherm ik m’n hoofd niet genoeg, da’s zo’n ‘net-niet’ oplossing. Dus Leonie ging voor stoer: helemaal in Indiana Jones stijl. Paste ook wel bij het doel van de dag. Lex ging voor functioneel en koos voor de pet.

Bij de halte stond een andere Nederlandse familie te wachten die gingen shoppen in Kusadasi. Verder stond er nog een Nederlands stel waarvan het meisje iets weg had van kabouter Plop. Zij had namelijk wel gekozen voor de halfslachtige zakdoekoplossing, maar de wind blies het puntje van haar zakdoek steeds omhoog zodat het leek alsof ze een puntmuts ophad. We zagen de bus aankomen, maar die stopte 50 meter verder. Het Nederlandse stel rende er heen, bang om de bus te missen denk ik, maar de familie en wij bleven rustig staan wachten tot de bus doorhad dat hij ons ook nog moest oppikken. Rennen met dit weer is sowieso geen goed idee. En uiteraard doen we hier alles wel even ‘ siga-siga’. De bus reed ons naar de haven in Samosstad waar het compleet onduidelijk was wat de bedoeling was, geheel volgens gebruikelijke chaotische Griekse stijl natuurlijk. Een beetje mopperend gingen we maar achter wat toeristen staan en zowaar: we bleken ineens in een soort van rij voor de paspoortcontrole te staan. Paspoortcontrole ja, want we verlieten Griekse bodem. We zaten op het bovendek heerlijk te genieten en de overtocht duurde ongeveer 1,5 uur.

Na de overtocht was het even zoeken naar de bus die ons naar Efeze zou brengen, want Turken blijken net zo chaotisch als Grieken. Uiteindelijk gevonden en in de bus vertelde Serpil, onze reisleidster/gids van de dag dat onze chauffeur Mehmet heet en dat dat een vaak voorkomende naam in Turkije is. Goh. Na deze compleet overbodige informatie reden we langs een soort Turkse Efteling en Serpil vertelde op volume 20 wat meer over de stad Efeze. We werden bijna doof omdat we recht onder de speaker zaten, maar excursies doen is afzien wisten we als ervaren rotten.

We waren onderweg naar het ‘derde Efeze’, er waren namelijk twee eerdere Efezes geweest, maar de stad werd verplaatst naarmate de haven dichtslibte. Verder scheen er nog wat onduidelijkheid te bestaan over wie de eerste stad Efeze nu gesticht had: de Amazones, de Hittiten of een ander volk, maar dat mocht de pret niet drukken. Serpil leidde ons met haar oranje parapluutje langs het prachtige theater, het badhuis met sanitaire voorzieningen, het bordeel, de prachtige bibliotheek (dat eigenlijk een soort mausoleum was) en uiteraard door de mensenmassa’s, want het was loeidruk. We zaten ons te verbazen dat de Turken blijkbaar wel de moeite hadden genomen om alle bomen te kappen wegens mogelijke beschadigingen, maar wel dagelijks honderden mensen toelieten die overal opklommen en aanzaten. Tja. Uiteraard hebben we ontelbare foto’s genomen en kregen we en passant nog wat leuke weetjes te horen. Bijvoorbeeld dat het symbool van Nike bedacht is naar aanleiding van een plooi in de jurk van de godin Nike. In ieder geval: het was er prachtig, maar mocht je er zelf heengaan, probeer dan zo vroeg mogelijk te gaan, dat is zowel hittetechnisch als mensenmassatechnisch een stuk prettiger.

Na een korte lunchstop in de Turkse Hema, tenminste zo bleef Serpil het maar noemen (ik vind de Nederlandse Hema een stuk gezelliger trouwens), ging de tocht door naar een ‘lederfabriek’. Het onvermijdelijke commerciele gedeelte van de tour. We werden binnengelaten in een aparte ruimte waar de enthousiaste gastheer vertelde over de superioriteit van zijn kalfsleder, hoe dun het was, hoe je het moest schoonmaken (met babyshampoo of vaseline voor de huisvrouwen onder ons). Vervolgens werd er voor onze ogen een modeshow opgevoerd met de nieuwste modellen waar we onder het genot van een appelthee naar konden kijken. Het klapstuk was dat twee Nederlanders uit het publiek gehaald werden om mee te lopen op de catwalk. Je kent dat wel: zo’n moment dat je extra diep in je stoel wegkruipt om maar niet uitverkoren te worden… Tot mijn verbazing deden de gekozen Nederlanders nog leuk mee ook. Nou hartstikke leuk zo’n modeshow zou je denken.

Maar de modeshow bleek eigenlijk een dekmantel te zijn voor het werkelijke doel: ons allemaal een leren jas aansmeren. We werden een nieuwe zaal ingeleid met allemaal leren jassen en voordat we het wisten waren we omringd door Turkse verkopers die ons heel vriendelijk, maar vooral gladjes te woord stonden en voor ons wel even het ideale model uit de rekken zouden halen. Ondanks tegenwerpingen: ‘ik hou niet van leer’, ‘ik heb genoeg jassen’ en ‘ik heb geen geld’, waren ze niet van ons af te slaan. Een beetje in het nauw gedreven zochten we naar een uitgang. Ik voelde me een beetje zoals de onfortuinlijke gast in ‘Hotel California’: ‘you can check-in any time you like, but you can never leave’….. Gelukkig zag Lex in zijn ooghoek de deur waardoor we naar binnen waren geloodst en zo snel als we konden, zonder iemand aan te kijken, liepen naar buiten. Toch een kleine zucht van verlichting bij het zien van de blauwe lucht. Serpil was niet zo blij met ons. Wij waren even niet zo blij met Serpil.

Het laatste uur konden we in Kusadasi doorbrengen om te shoppen. Tja…we waren even klaar met shoppen zoals jullie zullen begrijpen.. Ook hier, in de bazaar, wilde men van geen ‘nee’ weten. Dus snel foto’s gemaakt van de cruiseschepen die in de haven lagen en van een Nederlandse ‘Friet van Piet’ (je hebt ze ook overal) en toen maar weer richting douane en boot, de Samos Star. Turkije lijkt inderdaad veel op Griekenland. Aan de oppervlakte. Maar als je de moeite neemt iets verder te kijken dan de yoghurt en de baklava dan zie je wel degelijk verschillen. Kusadasi was onze plek niet echt. En ondanks dat we op de terugweg niet konden zitten en de paspoortcontrole in Griekenland weer merkwaardig en bijna amateuristisch verliep, waren we blij weer voet op Griekse kust te zetten. Enne grappig detail: alle teksten die we in Efeze gezien hadden, waren in het Grieks… dat heb je met wereldwonderen he

1 reactie 29 augustus, 2009

Over bloed en surfen

Mensen observeren tijdens m’n vakantie is ook een hobby. Terwijl Lex de temperatuur van het zwembad aan het uittesten was, had ik rustig de gelegenheid de andere badgasten te bestuderen. Het zenuwachtige stel zat diep weggedoken onder twee grote olijfbomen in de hoek. Ze lagen op matchende badlakens en dronken hun versgezette DE koffie (meegebracht uit NL natuurlijk) uit dezelfde mokken. Zelfs hun badkleding was uniseks. Ze zeggen dat mensen meer op elkaar gaan lijken als ze langer bij elkaar zijn, dus ik bekeek Lex en mijzelf nog even kritisch. Nope, niets hetzelfde gelukkig. Ergens vind ik uniseks stelletjes toch iets doms hebben, maar waarom? Als zij daar nu happy mee zijn? Net op het moment dat ik m’n aandacht wilde richten op het stel rechts van ons, vroeg Lex of ik wat bijzonders aan hem zag.

Een grote straal bloed liep van zijn wenkbrauw langs zijn gezicht, hals en over zijn borst. ‘Jeez! Je bloedt man!’ Wat bleek? Lex had na een onderwaterduik zijn wilde manen willen uitschudden, maar had niet gezien dat hij voor zo’n actie veel te dicht bij de rand van het zwembad stond. Ik hoefde me ter plekke niet meer af te vragen wat voor het beroep de vrouw het stel rechts van ons uitoefende, want kordaat liep ze op ons af, noemde haar naam (die ik in de stress natuurlijk meteen vergat) en zei dat ze verpleegster was. Ik kreeg de opdracht het te ontsmetten met betadine en er moest, om te voorkomen dat de jaap een lelijk litteken zou worden, een ‘ vlindertje’ (ook wel ‘ zwaluw’ genoemd) op. Lex voelde zich nog goed genoeg om dat bij de apotheek te gaan halen, maar ‘t was een enerverende ochtend meteen. De rest van de dag verliep een stuk gemoedelijker…

Heerlijk ’s middags geluncht op ‘t balkonnetje met de plastic stoeltjes. Toevallig ligt achter het balkon een kleine surfschool waar het een drukte van belang is met allerlei surfdudes en surfdudettes. Terwijl zij met enorme snelheden over het water suisden, overviel me even een gevoel van gemis. Het ziet er namelijk zo vrij uit, dat surfen over de golven alsof er niets anders meer bestaat dan de zee en jou. Lex zat ondertussen te wensen dat hij er op zijn veertigste net zo uit zag als de surfdude die net uit het water kwam lopen. Het enige detail dat zijn manlijkheid compleet naar de klote hielp waren de knalgele crocs aan zijn voeten . Ook kitesurfers maakten dankbaar gebruik van de Meltemi die zo hard blies dat al je zorgen uit je hoofd waaiden. En wat leek het me heerlijk zo te surfen.. maar goed, ik idealiseer het surfen en het bijbehorende gevoel van vrijheid al sinds ik Point Break heb gezien geloof ik…

De avond was de avond van het plan. Het is mogelijk om vanuit hier naar Kusadasi te varen en in Turkije een bezoek te brengen aan Efeze, het zevende wereldwonder, zo werd ons in alle informatie voorgespiegeld. Nu laten wij ons een wonder natuurlijk niet zomaar ontnemen dus zo gepland dat we morgenochtend vroeg het kamp van de traditionele vijand van de Grieken zouden betreden. Maar nu eerst even niets. Baantjes trekken. Een zwaluw scheerde over ons heen en nam snel een slokje uit het zwembad en vloog door in 1 soepele beweging. De katten bij het appartement keken geboeid toe. Lex hoofd deed nog wel zeer en het bloedde ook nog wat, maar hij klaagde niet. Morgen weer een dag.

4 reacties 26 augustus, 2009

Samos: oftewel de vakantie van de vergeten spullen

De zwoele ‘Meltemi’ wind deed het gordijn van het appartment bollen. Op het gordijn waren allerlei zeilschepen afgebeeld, maar dit ‘marine’ thema was verder niet doorgevoerd. Het appartement was eenvoudig maar toereikend ingericht. Zoals de meeste Griekse appartementen slechts voorzien van twee keiharde bedden, 1 klein bureautje met spiegel en een typische Griekse houten stoel met dito harde zitting. Op de muur een ingelijste foto van een roos in een vaas. Tot zover de romantiek. Op het kleine balkonnetje, met zeezicht!, stonden twee plastic stoelen en een plastic tafel met een gebloemd plastic zeiltje. Makkelijk af te nemen als je knoeit. Het geheel straalde geen allure uit, maar toch voelde het als pure luxe. Gewoon op je balkon zitten, op je plastic stoeltje en dan uitkijken over de korenbloemblauwe zee. Poseidon had er zin in vandaag want hij toverde prachtige golven tevoorschijn waar de aanwezige windsurfers dankbaar gebruik van maakten. Liet je je blik naar rechts glijden dan had je uitzicht op de baai met daarachter verborgen ontelbare cafeetjes en restaurantjes.

De reis was goed begonnen. Halverwege de taxirit bemerkten we dat we Lex’ rijbewijs waren vergeten en Leonie’s telefoon. Dus rechtsomkeert gemaakt, Elly wakker gebeld en een nieuwe poging gewaagd. Vlak voor de paspoortcontrole op Schiphol, de point of no return, vroeg Lex ineens ‘ zeg heb jij ook het voucher van het hotel..en de retourtickets gepakt..’ Tja. Freud zou misschien gedacht hebben dat we onbewust gewoon niet terug wilden komen, maar echt handig was ‘ t niet natuurlijk. Dus Elly weer uit bed gebeld en arme Leo die de volgende dag moest werken moest ons in allerijl komen redden. Leonie kreeg bijna de slappe lach van de hele toestand maar Lex kon er nog niet helemaal om lachen. De vlucht verliep verder voorspoedig en wat ook wel grappig was dat we in het toestel kennissen tegenkwamen van Leonie’s oma, Aad en Tineke, die ook toevallig naar Samos gingen.

Aangekomen in appartmenten Dimitra (waarbij Leonie toch even aan paps moest denken ) bleek al snel hoe vermoeid we waren, want de eerste siesta geheel slapend doorgebracht. ‘ s Middags naar het centrum van Kokkari gewandeld dat op ongeveer 15 minuten lopen ligt. Het is geen grote stad, maar wel groot genoeg om van alle gemakken voorzien te zijn voor de hedendaagse toerist. Na enig zoeken alles gevonden wat we nodig hebben: n bakkertje voor de ‘ broodnodige’ tiropites en bougatsas, een supermarkt voor liters water, een pinautomaat en een hoop winkeltjes. Na de eilandintroductie door Jori, lekker wat boodschappen gedaan, want we bleken wel meer vergeten te hebben deze vakantie … ‘ s Avonds te moe om weer naar het centrum te lopen dus gewoon gegeten bij restaurant ‘Marina’ aan de overkant van het appartement en het was heeeerlijk… keftedes met een krokant korstje, knapperig frisse komkommers, dolmades met een vleugje citroen… n glas ouzo om het af te leren… het leven is goed. Ola einai kala.

4 reacties 25 augustus, 2009

Kreta

Geen lange reis dit jaar. Geen reis ver weg.., maar je hoeft geen tienduizend kilometer te reizen voor een mooie plek. Dit jaar gaan we heerlijk relaxen op het eiland Kreta. Hoewel Lex en ik al diverse Griekse eilanden hebben we bezocht, zijn we beiden nog niet op het grootste Griekse eiland geweest, dus we zijn erg benieuwd. We zitten in een appartement niet ver van de stad Chania in het westen van Kreta. Vanaf die basis zullen we rond gaan kijken. Natuurlijk trekken de ‘toeristenattracties’ zoals Knossos en de Samaria-kloof, maar we zien nog wel wat we gaan doen. In ieder geval relaxen en genieten van het prachtige Griekse weer en het heerlijke Griekse eten !

Me filakia,

Leonie & Lex

2 reacties 17 augustus, 2008

Minirondreis Yucatan

Met een slaperig hoofd vertrokken we zaterdagochtend erg vroeg met een grote tourbus richting de Chitzen Itza. In onze bus werden we vergezeld door een paar Belgen, Fransen, Zwitsers en 1 Portugees. De rest van het gezelschap sprak Frans, dus erg veel contact hebben we niet echt opgedaan, aangezien wij niet verder komen dan ´ca va, merci en croissant´. De gids, Nadine, was echter tweetalig en gaf ons dus een uitstekende Nederlandse uitleg. Chitzen Itza was heet, druk, maar erg indrukwekkend. Een enorme verzameling oude stenen die normaal gesproken al erg fotogeniek zijn, maar nu extra tot ´leven´ werden gebracht door Nadine. Ze vertelde dat Chitzen Itza in vroeger tijden een prachtig gekleurde stad was door pleisterwerk in rood, blauw en geel. Het hoogtepunt was de tempel ´Kukulcan´ die het middelpunt vormde van het gedeelte voor de elite. Met name tijdens de equinox is het hier een drukte van belang omdat het dan lijkt alsof de slang Kukulcan de tempel afdaalt door een spel van licht en donker. Verder was het opvallend om te horen dat deze plek vaak gezien wordt als ´puur Maya´, terwijl het een mix van Maya en Toltekenarchitectuur is. De Maya´s zijn begonnen met bouwen en hebben een karakteristieke stijl met veel vierkante elementen, als ze bogen maakten werden deze bijvoorbeeld niet perfect rond, maar afgesloten met een soort rechthoekige ´sluitsteen´, dat wordt waarschijnlijk duidelijker als de foto´s te zien zijn . De Tolteken kwamen later en bouwden juist ronde pilaren en waren ook beroemd om hun vrij gruwelijke offers aan de goden. De Maya´s deden alleen aan zelfmutilatie, ze staken bijvoorbeeld doornen takken door hun tong of geslachtsdeel, om bloed te offeren. Het idee was dat zij hiermee iets teruggaven aan de aarde. De Tolteken echter vonden dit niet genoeg bloed en rukten iemands hart uit (de persoon moest hiervoor nog in leven zijn!) en probeerden op die manier de goden gunstig te stemmen… Je kunt je voorstellen dat de Maya´s zich behoorlijk beledigd voelden toen Mel Gibson de offergwoontes van de Maya´s en de Tolteken door elkaar haalde en waarschijnlijk niet helemaal correct geinterpreteerd had voor zijn bloederige film ´Apocalypto´.

Na een paar uur te hebben rondgewandeld in C-Itza hebben we lekker geluncht en daarna reden we door naar het plaatsje Izamal. Ook wel het gele stadje genoemd. En er waren nog twee bijnamen die we alweer vergeten zijn… lekker goed opgelet… . Maar goed, vooral de bijnaam ´gele stad´ was duidelijk van toepassing: alle gebouwen waren inderdaad geel geschilderd. Erg leuk om te zien! We stopten bij de kerk van het stadje. En tot onze verrassing bleek deze kerk over het grootste atrium ter wereld te beschikken… op het atrium van het Vaticaan na dan. Maar ach… dat tellen we gewoon niet mee. De kerk zag er zeer indrukwekkend uit en we hebben er lekker rondgewandeld. Er was ook net een mis aan de gang, dus we konden de kerk zelf niet in. Ooit is geprobeerd om de maagd van Izamal naar een grotere kerk te verplaatsen… ik geloof die van Valladolid, maar blijkbaar had het beeld zelf hier geen zin in. Toen de dorpelingen het beeld de stad uit droegen werd het steeds zwaarder… en zwaarder…. en nog zwaarder… totdat ze het uiteindelijk maar hebben opgegeven omdat het beeld niet meer te tillen was. Ze zijn niet eens de stad uit gekomen. Sindsdien is besloten dat de maagd van Izamal voor altijd daar in de kerk zal blijven staan.

Last stop de eerste dag: Merida! De hoofdstad van de provincie Yucatan. De bus reed langs prachtige straten met huizen in prachtige Franse en Italiaanse stijl, (dat was toen in de mode) en eindigde uiteindelijk bij de Zocalo, het centrale plein van de stad. Eigenlijk heeft iedere Mexicaanse plaats een Zocalo, dat eigenlijk ´voetstuk´ betekent. Het was ergens in de 19e eeuw de bedoeling om op het grote plein in Mexico-stad een standbeeld te plaatsen, maar verder dan het voetstuk zijn ze nooit gekomen… sindsdien heten allen grote pleinen in Mexico ´Zocalo´. Na een hangmat van ´perfect quality for you´ gekocht te hebben van een straatverkoper (Merida staat bekend om zijn uitstekende hangmatten), bekeken we diverse schilderijen van bekende ´muralisten´. Deze schilders beeldden de geschiedenis van Mexico uit op levensgrote doeken, vol symboliek en kleur. Op deze wijze, redeneerde de toenmalige president, bleven alle Mexicanen op de hoogte van hun geschiedenis, ook al konden zij niet lezen en schrijven. Na een korte stop in het hotel was het tijd voor feest! Merida op zaterdagavond was een geweldige belevenis, er werd een grote straat afgezet en er traden overal bandjes op en de Mexicanen (en enkele toeristen ) dansten uitbundig op straat. Mensen lieten zich rondrijden in koetsjes met paarden en overal stonden de gebruikelijke straatventers hun waar aan te prijzen… Moe van alle indrukken doken we tenslotte ons bed in…

Op zondag hadden we nog vier stops te gaan: eerst een markt in een klein dorpje waarvan we inmiddels de naam alweer vergeten zijn… daarna de archeologische site van Uxmal, vervolgens lekker zwemmen in een cenote (uitleg komt zo… ) en als laatste een korte stop in de plaats Valladolid. Het bezoek aan de markt was leuk. Erg druk allemaal en je merkt gelijk dat het leven in dit soort plaatsen zich voornamelijk buiten afspeelt. De site van Uxmal was prachtig! C-Itza mag dan de bekendste zijn… maar Uxmal is misschien wel nog mooier! Gunstige bijkomstigheid is dat het minder toeristisch is en daardoor een stuk rustiger dan C-Itza. Helemaal geen verkopers die je continu aanklampen en een stuk minder busladingen toeristen die hier rondwandelen. Meest karakteristieke aan Uxmal is dat het in het enige heuvelachtige gebied van Yucatan ligt. Hierdoor zijn de gebouwen ook allemaal op verschillende hoogtes geplaatst, waardoor de ruines allemaal op verschillende plateaus liggen en je door dat hoogteverschil steeds mooie uitzichten hebt.

Na al dit moois hadden we een flinke busrit voor de boeg naar de cenote. Dit is - simpel gezegd - een natuurlijk zwembad. In Yucatan heb je alleen ondergrondse rivieren. Soms stort een stuk grond in, waardoor je een groot gat krijgt dat toegang verschaft tot het ondergrondse water. Et voila… dan heb je een cenote. Vaak is zo´n kuil wel een meter of 15 diep. Voordat je op de bodem van een cenote komt moet je meestal nog flink wat dieper gaan. Vaak wel een meter of 20 en we hoorden ook verhalen over cenotes die wel 90 meter diep waren! De cenote waar wij naartoe gingen lag bij het plaatsje Piste en het was onbekend hoe diep het water was. Maar zeker 20 meter. Voordat je bij het water kwam moest je trouwens eerst nog een meter of 14 afdalen. Lex heeft hier heerlijk gezwommen en flink wat sprongen naar beneden gemaakt. Ze hadden een plateau van zo´n 5 meter hoog gemaakt van waaraf je in het water kon springen (of duiken). Na wat angstige aarzelingen uiteindelijk toch maar de sprong gewaagd (letterlijk… ) met als resultaat nog vele nieuwe sprongen.

Helaas was Leonie getroffen door ´Montezuma´s Revenge´ waardoor het bij toekijken bleef .

Het zwemmen werd gevolgd door een heerlijke lunch en daarna reden we naar de laatste stop: Valladolid. Niet veel over te melden. We zijn hier maar een minuut of 40 geweest. Het staat bekend om de vele koloniale gebouwen en het romantisch ingerichte centrale plein met de vele love-seats. Het was nu tegen het eind van de middag en moe maar voldaan lieten we ons terug rijden naar het hotel. Oogjes dicht en snaveltjes toe…

Nog een paar dagen genieten van mooi weer (hopelijk, de laatste twee dagen is het redelijk bewolkt geweest) en dan weer terug naar Olanda! We hopen morgen (=woensdag) nog te gaan zwemmen en snorkelen in Xel-Ha. Maar het hangt een beetje van het weer af wat we doen. De toegangsprijs van het park is ook flink verhoogd sinds 1 november (dan begint het hoogseizoen… vandaar), dus ook dat speelt wel mee. We zien wel… Na dit lange verhaal lopen we zo terug naar onze palapa, beetje lezen en relaxen en dan naar bed!

Ola,

L & L

2 reacties 7 november, 2007

Xcaret

Oftewel…. in goed Nederlands: Scaret. Woensdag rondgelopen in dit Yucataanse Disneyland. Erg veel gezien: mooie inheemse vogelsoorten, apen, tapirs, vlinders en mensen… heeeeeel veeeeel mensen. Nu waren wij al vroeg in het park en toen was het nog best rustig. Maar al snel liep het goed vol en zag je door de mensen het park bijna niet meer…

Maar zonder gekheid: we hebben echt de hele dag rond lopen banjeren en natuurlijk weer veel megabytes gedraaid… (= foto´s gemaakt… ). Er waren ´s avonds ook nog shows en andere activiteiten (vanwege een feestdag), maar we waren aan het eind van de middag zo afgemat dat we het wel mooi vonden. En de dag relaxed afgesloten in het restaurant van het hotel. Voor de eerste keer deze vakantie… jawel! En het viel niet eens tegen… Na een goeie maaltijd nog wat gelezen en daarna gaan slapen. En dachten we eindelijk een beetje van die jet-lag af tezijn… vergeet het maar. Weer gewoon midden in de nacht al wakker geworden en daarna niet echt lekker meer kunnen slapen. Ik val tijdens het typen van dit bericht ook regelmatig met mijn hoofd vol op het toeeajnnjslkjnlbkbfkafueiw82377q98y8ryhwhqoiuryw2r2rwjhfwkd… ehhh… toetsenbord….

Morgen gaan we tempels bekijken in Coba en misschien ook nog wat brul- en andere apen zien. We zijn benieuwd, want het is de hoogste tempel van Yucatan, ruim 40 meter hoog. En we hebben al gezien dat het een erg steile klim is en dan hebben we het nog niet eens over de afdaling…. veel mensen weten dapper omhoog te klauteren…. om er eenmaal boven achter te komen dat ze niet meer omlaag durven te gaan over die trappen. Eens kijken of dat Maya-geval ook een stel Hollanders kan ontnuchteren… ik daag ´m uit… WOEEEEHAAAHAAAHAAHAAAA!!!!!!!

Het weekend doen we een soort mini-rondreis door een klein stukje van Yucatan. We weten inmiddels dat de trip doorgaat… dus nu maar afwachten hoe het uitpakt. Na het weekend dus meer nieuws.

Groetjes en tot later!

Alejandros

5 reacties 2 november, 2007

Mexico

Na een lange vlucht van 10 uur zijn we in Mexico aanbeland. De vlucht zelf viel redelijk mee, we hadden minder ruimte verwacht, maar het lukte met onze korte benen prima. Enige minpuntje was de Limburgse familie achter ons die een stel onopgevoede kinderen met zich mee had genomen…ach ja herfstvakantie in het zuiden daar hadden we geen rekening mee gehouden! Op het vliegveld aangekomen verliep alles redelijk soepel, natuurlijk de gebruikelijke rijen en er moest betaald worden bij de toiletten: net Nederland nietwaar? Buitengekomen was het erg warm en je werd letterlijk overspoeld door Mexicanen die je een taxi, hotel etc. aanboden allemaal voor de beste prijs natuurlijk… Eerlijk gezegd was ik wel een beetje opgelucht dat we een georganiseerde reis geboekt hadden en dus ´gewoon´ een transfer hadden. Lex heeft nog een beetje gekletst met de chauffeur voor zover dat ging, maar uiteindelijk zette de chauffeur de radio maar aan: ons Spaans reikt niet veel verder dan ´si´, ´no´ en ´gracias´ en zijn Engels was niet veel beter. We hadden alleen nog geen geld gepind… en zowel de chauffeur als later de ´bellboy´ van het hotel verwachtten wel fooi… Tja je voelt je dan wel even ´Hollands gierig´, maar ja wat er niet is kun je ook niet toveren dus helaas…

Het hotel bleek hartstikke leuk met allemaal losse huisjes en wij zitten op de ´tweeverdiepingshuisje´. Prachtige tuin, goed ontbijt, strand naast de deur, dus dat is prima geregeld. Afhankelijk van de grootte van onze fooi worden er door het kamermeisje ware kunstwerken gebouwd van de dagelijkse verse handdoeken, je begrijpt niet hoe ze het voor elkaar krijgen. Handoekorigami als het ware… Veel meer dan aan het strand liggen en de winkeltjes bekijken hebben we nog niet gedaan. We blijken toch nog last te hebben van jetlag. Ik ben rond 7.00 ´s avonds al erg moe en we zijn iedere ochtend voor 6en wakker…en dat zonder wekker… Maar morgen gaan we naar een soort Mexicaans disneythemapark, ben benieuwd hoe kitsch dat is En we hopen in het weekend naar Chitzen Itza, Uxmal, Merida en Ozamal te gaan, maar dat moeten we nog even afwachten. Autorijden wordt door de reisorganisatie ernstig afgeraden, ze bieden het ook zelf niet in het pakket aan, omdat ze het risico te groot vinden. Blijkbaar weten Mexicaanse autoverhuurders altijd wel een gebrek te vinden aan de auto na gebruik… Verder staan er alarmerende berichten in de Lonely Planet over corrupte politie agenten die je onterecht aan houden en boetes laten betalen, want in zo´n huurauto ben je natuurlijk lekker herkenbaar als toerist… Dus we zijn een beetje afhankelijk van de bus en excursies…

Nu lekker naar ons Mexicaanse bed, ben een beetje moe van het afwimpelen van al die Mexicaanse verkopers die je perse hun winkel in willen hebben…grappig: het lijkt wel of ze niet in de gaten hebben dat hoe meer ze roepen, hoe minder geneigd ik ben iets te kopen… Buenos noches!

7 reacties 31 oktober, 2007

Post scriptum

We zijn weer thuis! Na ongeveer 23 uur vliegen kwamen we gister in de namiddag aan op Schiphol, opgewacht door een hoop familie (ja we hebben jullie ook gemist )….Tot nu toe valt de jetlag mee…we hebben gister geprobeerd om op een beetje normale tijd naar bed te gaan en we hebben het tot 21:30 kunnen rekken (hoewel Leonie al 2x half op Sabrina’s bank lag te pitten… en vanmorgen werden we om half 5 wakker…nou ja da’s beter dan 2 of 3 uur ’s nachts toch? Lekker gedoucht, koffers uitpakken en de eerste was zit er al in

Tja wat gebeurt er nu met deze wonderschone website? We hebben bedacht dat we em maar gewoon “in de lucht” houden en bij de foto’s een soort “best-of” selectie te maken, zodat die gewoon nog te bekijken zijn. Ongetwijfeld dat we opnieuw ooit weer weg gaan en deze site opnieuw gebruiken, want was was het weer mooi! Reizen is toch best verslavend…Welke plek?? Dat wordt nog lastig….Na al die mooie verhalen over Patagonië lijkt ons dat ook erg mooi, maar ja Kenia/Tanzania lijkt ook erg spannend…dus dat zien we wel weer….voorlopig houden we het even op Zaandam en als we weer op pad gaan, dan horen jullie dat natuurlijk!

Deze reis was prachtig en we hebben genoten! Er waren wel een aantal grappige/opvallende dingen:

In de categorie “algemeen”:

-Kiwi’s lijken op Nederlanders: we zijn net zoveel aardige als chagrijnige Kiwi’s tegen gekomen. Ze zijn ook minder geïnteresseerd in toeristen en waar zij vandaan komen etc. dan we bij de Ozzies merkten, ze zijn wat meer op zichzelf en maken minder snel een praatje. Als je ze om hulp vraagt, zullen ze overigens wel helpen

-Wcrollen worden vaak op houten miniplankjes gedraaid en dat is superonhandig; aangezien de plakjes niet rond zijn, kun je één van de basisfuncties van de rol (namelijk het feit dat je em kan draaien) niet meer gebruiken…..vreemde kiwi-gewoonte…

-We hebben nog nooit zoveel dode possums op de weg gezien! Overigens geen één levende possum…Volgens de Kiwi’s zijn de possums een echt plaag en ze hebben nu ook de bijnaam “squash ems” gekregen…rarara waarom…

In de categorie “verkeer”:

-Kiwi’s kunnen ECHT niet rijden! Ze houden enorm van bumperkleven omdat er echt meteen een ander tussenschiet als je ook maar een beetje ruimte laat….volgens een Nieuw Zeelandse zijn de Kiwi’s de uitvinders van roadrage…

-Kiwi’s mogen blijkbaar hun eigen “nummerbord” bedenken zodat we ons (met name rond Auckland, Wellington en Christchurch) vermaakt hebben met het noteren van originele nummerborden. Bijvoorbeeld deze selectie:
SMURF, TOPPIE, CLOUD9, 2KATIEPIE, 2NAILU, JUSTJ, OHBOY, BUBBL, LIQUID, MRANDMS, NATIVE, OURSUV, DEFENZ, BRAKES, STARMAN, XX-HI-XX

-Er staan echt morbide maar ook grappige borden langs de weg om je te manen je snelheid te minderen zoals:
“No worries there’ll be room on the beach, slow down”

-De stoplichten voor voetgangers springen heeeel kort op groen en knipperen daarna een tijdje op rood en springen daarna op rood. Errug onhandig want je hebt het vaak niet meteen in de gaten of je kunt oversteken doordat ie langzaam knippert op rood en je weet ook niet hoeveel tijd je hebt voordat ie ECHT op rood blijft staan, terwijl je dat hier met het oranje licht wel weet…wel erg goed: vrijwel alle stoplichten maken geluid, veel meer dan in Nederland!

-Je hebt erg veel “one lane bridges” in Nieuw Zeeland, waarbij theoretisch gezien 1 kant voorrang heeft, maar praktisch gezien het recht van de eerste, maar vooral de sterkste, geldt…

In de categorie “eten en drinken”:

-Als je een tosti met kaas bestelt, wordt vrijwel altijd geraspte kaas gebruikt in plaats van een plak kaas…

-Er zijn sowieso eigenlijk geen broodjes kaas te bestellen: ze eten daar echt overal ham, kip, bacon of tonijn op hun brood gecombineerd met sla. Iets minder handig voor vegetariërs…maar gelukkig zijn ze vaak wel bereid om apart een broodje voor je te maken

-In supermarkten is het errug lastig om voor slechts 1 of 2 personen eten te kopen: er liggen echt megaverpakkingen! Dus als je denkt lekker twee hamburgertjes mee te nemen met wat sla, dan heb je meteen een verpakking met 8 hamburgers…

-Er wordt heel weinig groentes voorgesneden. Zoals je hier in de supermarkt vrij veel keus hebt uit voorgesneden sla, wortels, bloemkool, bietjes nou ja van alles en nog wat, ligt daar vrijwel alleen de originele ongesneden versie. Op zich prima, maar ja in een camper ietwat onhandig….

Nou dit was slechts een kleine selectie van wat ons is opgevallen, voor de uitgebreide versie neem contact met de ambassade van Nieuw Zeeland !

Mensen bedankt in ieder geval voor het lezen van onze berichtjes en vooral voor het plaatsen van reacties: het was echt erg leuk om dat onderweg te lezen!!! Altijd leuk als mensen meeleven! We gaan nu aan de slag met onze 15 uur (!) aan video en onze ongeveer 4000 (!) foto’s en houden waarschijnlijk ergens volgend jaar wel een Kiwi-avond ……nogmaals bedankt enne we zien jullie snel!

Leonie & Lex

5 reacties 30 oktober, 2006

The circle is complete…

Yep, het is alweer zover. Lex & Leonie gaan bijna naar huis. Onze 5 weken zitten er zo ongeveer op en dit is ons laatste bericht vanuit Nieuw Zeeland.

Zo, dat was het vrolijke nieuws… nu eerst wat ellende van de afgelopen dagen  . Wat is er gebeurd sinds Dunedin? Nouhou… we hebben in Dunedin maar gelijk de treinreis voor de TranzAlpine geboekt. Een prachtige treinrit van Christchurch naar Greymouth. Dwars door de alpen. Maar straks meer daarover. Vanuit Dunedin zijn we eerst naar het Otago schiereiland geweest. Erg leuk! We hadden wat excursies geregeld, maar voordat we daaraan begonnen zijn we ‘even’ bij het Larnach kasteel langs geweest. Erg mooi was dat! Vooral in de tuinen hebben we lang rond gelopen. En je hebt er prachtig uitzicht over de baai die tussen het schiereiland en het vasteland ligt.

De eerste excursie was een boottocht om - vooral - naar albatrossen te kijken. Op Otago schijnt namelijk de enige albatrossenkolonie ter wereld te zijn die zich op het vasteland nestelt. Letterlijk en figuurlijk… . Maarrrrr….. helaas. We hebben welgeteld 1 albatros in een flits over zien vliegen. En dat was het. Natuurlijk verder ook wel andere vogels gezien en ook nog wat zeehonden. Allemaal best aardig… maar we kwamen natuurlijk voor die alba’s! Er was te weinig wind volgens de gids. Albatrossen zijn geen ‘fladdervogels’, maar ze zweven vooral. Maken dus veel gebruiik van wind en thermiek en meer van die aerodynamische onzin. Hadden ze maar niet zo gigantisch groot moeten zijn… suffe vogels… . Maar goed, we waren dus wat teleurgesteld terug gekomen van die excursie. Daarna gingen we pinguins kijken. En dan heb ik het dus niet over die ’standaard-gevallen’ die je altijd in documentaires ziet. Neenee… wij gingen kijken naar de yellow-eyed penguin!!! Feit: het is de enige niet-sociale pinguin ter wereld en daardoor ook vrij kwetsbaar. Haahaaaaaa!!!! Hadden we toch weer iets geleerd!!!! Is onze reis toch nog ERGENS goed voor geweest…

Goed, deze excursie was dus WEL leuk! Erg veel pinguins zien lopen en ze zien er toch altijd weer bijzonder grappig uit. Toch wel sneu… wordt je bedreigd en dan nemen mensen je nog steeds niet serieus!

Nadat we Dunedin en Otago een beetje hadden verkend zijn we doorgereden richting Christchurch. Maar niet voordat we eerst nog even het binnenland in waren gereden. Lake Tekapo, here we come!!! Dit is een prachtig meer dat vooral bekend is vanwege het kerkje dat er bijstaat… EN…. het standbeeld van Friday. Friday??? Ja, Friday. De wereldberoemde herdershond die vanwege een uitzonderlijke prestatie tot standbeeld is verheven en nu voor eeuwig over dat meer moet kijken. Ik zal hier verder niets over vertellen. Voor de mensen die hier meer over willen weten verwijs ik naar www.google.nl.

Christchurch!!! Eindelijk! We zijn in het bruisende hart van het Zuidereiland!!! En inderdaad, het is een leuke stad waar best wat te doen is. We wilden hier eigenlijk overnachten, maar de reis vanuit Lake Tekapo verliep zo voorspoedig (lees: Lex ragde de camper weer eens veel te hard over het asfalt…, dat we Christchurch maar hebben gelaten voor wat het was. We hebben er wat excursies geboekt voor in Kaikoura en zijn dezelfde dag doorgereden naar laatstgenoemde plaats. Want….

In Kaikoura kun je: 1) MET DOLFIJNEN ZWEMMEN!!!! 2) WALVISSEN KIJKEN!!!!!!!!!!

En wat gebeurde er??? Geen ene moer…. We hadden wel heel netjes nog plaatsen geregeld voor die twee excursies, maar het weer zat niet mee. Wat betekende dat we vaker dan ons lief was… heen en weer hebben gependeld tussen Kaikoura en Christchruch. Oftewel: eerst dus naar Kaikoura. Daar overnacht en de volgende middag zouden we met dolfijnen gaan zwemmen. Dat ging dus niet door (te harde wind). Toen maar een ‘dagje’ Christchurch gedaan. Eind van de middag weer terug naar Kaikoura, want de volgende ochtend (7:15 uur) zouden we walvissen gaan kijken. Nu was het weer - wat ons betreft - goed opgeklaard. Het zonnetje was er zelfs bij komen kijken. Maar nee… ze vonden het NOG niet goed genoeg!!!! Nog steeds een te ruige oceaan! What the F*CK!!!! Volkomen teneergeslagen besloten we dan maar naar Hanmer Springs te rijden. En dat was onze redding!!!! Haaahaaaaaa!!!! Fuck you walvissen!!!! Schijt aan de dolfijnen!!!! Wij zijn lekker in thermische baden gaan hangen en dobberen!!!!! The joke is on you!!! Stupid Mofo’s!!!!!!!

Zo, dat moest er even uit. Maar zonder gekheid: we hebben een superleuke middag gehad in de Hanmer Springs! Een aanrader! Ik ben er - in de paar uur die we daar hebben doorgebracht - zelfs verbrand!!! Goed, tijd om weer door te rijden. Naar…. jawel, Christchurch! Daar waren we immers nog niet geweest….

De volgende dag zouden we namelijk met de TranzAlpine naar Greymouth (aan de westkust) rijden. En weer terug. Het is één van ’s werelds mooiste treinritten. En dat klopt. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik het me natuurlijk weer eens veeeeeeeel te spectaculair had ingebeeld van te voren. Dus, nee… je rijdt niet onder watervallen door die van honderden meters hoog naar beneden komen donderen. Je rijdt niet over treinbruggen heen die ravijnen overwinnen waar je in je ergste dromen nog niet aan zou willen denken. De bergen in Nieuw Zeeland zijn geen 10 kilometer hoog…. Maar als je dat even aan de kant schuift hou je een prachtige treinreis dwars door het berggebied van het Zuidereiland over. We hebben aardig wat videobandjes volgeschoten…

En toen weer terug in Christchurch. Tijdens de treinreis heeft Leonie nog even snel gebeld met een dolfijnenzwem-excursie die vanuit Akaroa (ligt op een schiereiland bij Christchurch) vertrekt. En zowaar… daar hadden ze nog plaats! Maar de enige excursie die we nog konden doen (de camper moest natuurlijk de volgende dag - vandaag dus - worden ingeleverd) was die van 8:30 uur. Dussss….. toen we in Christchurch aankwamen zijn we direct doorgereden naar Akaroa. En jawel!!!!! We hebben vanochtend met dolfijnen gezwommen!!! Nou ja… Lex heeft gezwommen. Leonie vond het allemaal wel best en heeft gekeken (lees: gefilmd) vanuit de boot. En eigenlijk was dat de beste keus, bleek achteraf. Want het water in de baai bij Akaroa is niet echt helder. Je ziet niet meer dan anderhalve meter ver. Wat er op neerkomt dat je continu dolfijnen om je heen hebt zwemmen, maar ze steeds niet (of te laat) ziet. Behoorlijk frusti voor de zwemmers. Maar wel weer erg grappig voor Leonie. Die heeft zich kostelijk vermaakt!!! Hahahaha!!!! Ach… ik ben blij dat ik wat bij heb kunnen dragen aan het videomateriaal.

Ik heb wel wat dolfijnen gezien hoor, dus het was een leuke trip. Maar als het zicht net zo goed was geweest als in Tauranga (zwemmen met zeehonden), dan was het nog veel mooier geweest. Grootste nadeel was overigens dat mijn duikbril steeds vol liep met water. Waardoor ik dus niet zo lang onder water kon kijken. Maar voor mij waren de leukste momenten die waarop we stukjes met de boot gingen varen en de dolfijnen met ons meezwommen en zo af en toe ook uit het water sprongen! Super! Voor de liefhebbers: het waren Hector dolfijnen. De kleinste dolfijnensoort die er is en alleen in Nieuw Zeeland voorkomt. Ik geloof dat ze iets van 1.40 meter lang zijn. Geen grote jongens dus, maar wel prachtige beestjes!

En nu zitten we in ons hotel en gaan zo de koffers maar eens inpakken. Wordt nog een leuke klus, want we hebben inmiddels zo veel extra materiaal dat het allemaal niet echt meer past. We moeten dus wat kunstgrepen gaan uitvoeren om het allemaal mee te krijgen!

Maar het komt allemaal wel goed. Morgen hebben we nog een dag om in Christchurch rond te kijken en ’s avonds gaan we met het vliegtuig richting Auckland. En dan door naar Hong Kong en daarna direct naar Schiphol!!!! Waar we zondagmiddag om 16:40 (of zoiets… aankomen. Dus we zien u allen snel weer! En dan eens niet via internet… dat beloven we!

Groetjes!

2 reacties 27 oktober, 2006

Vorige pagina


Categorieën

Woordenwolk

Adelaide albatros Alice Springs Auckland Australië camper cancun crocs dolfijn Doubtful Sound Dunedin Efeze foto's fotografie glasblazen gorge Hong Kong imagetank kangoeroe kayak Kiwi Lake Tekapo Mexico New Zealand Nieuw Zeeland Oz Perth playa del carmen possum Queenstown Reizen route Samos stoplicht strand Travel Turkije Vakantie verkeersborden video Yucatan zee zeehonden zon Zuidereiland

Links

Archief

Overig

Feeds